หลงจินเหอใช้มือหนึ่งข้างจับก้อนหินสีดำและชูขึ้นสูงไว้ โดยใช้มืออีกข้างกำหมัดแน่น ก่อนจะเริ่มอัดพลังลมปราณเข้าไป
“ข้าต้องรู้ให้ได้ข้างในมันมืสิ่งใดอยู่”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอก็ซัดหมัดใส่ก้อนหินสีดำเต็มๆ
ปัง!!
ก้อนหินสีดำโดนหมัดของหลงจินเหอซัดเข้าไปเต็มเป้าก็หลุดออกจากมือที่ถืออยู่และปลิวไปด้วยความเร็วสูงจนทะลุผนังห้องของหลงจินเหอจนเป็นรูโบ๋
“ไม่นะ! ซวยแล้วบ้านของข้า !@#!@$%”
เมื่อเห็นผนังห้องนอนของตัวเองเป็นรู หลงจินเหอจึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงบ้าน ป่านนี้เจ้าก้อนหินนั่นปลิวลอยไปไกลถึงไหนแล้วละเนี่ย”
เมื่อนึกขึ้นได้ หลงจินเหอจึงรีบวิ่งออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ปีกเพลิงบินไปดู
หลงจินเหอต้องออกจากที่พักมาไกลอยู่พอสมควร กว่าจะหาก้อนหินสีดำเจอ
“บ้าน่า! ข้าใช้แรงไปตั้งเจ็ดส่วนสิบเลยนะ เหตุใดมันถึงไม่มีแม้แต่รอยร้าว”
เมื่อหลงจินเหอหยิบก้อนหินสีดำขึ้นมาสำรวจก็รู้สึกตกใจอย่างมาก เพราะมันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
‘หรือมันจะเป็นแค่ก้อนหินไร้ประโยชน์จริงอย่างที่เขาว่ามา’หลงจินเหอคิดในใจ
“ขอลองอีกสักรอบก็แล้วกัน”
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบ เขาก็วางก้อนหินสีดำไว้
