ที่พื้นดิน ก่อนจะกำหมัดแน่นและเริ่มอัดพลังลมปราณเข้าไป แต่คราวนี้ไม่ได้ใช้เพียงเจ็ดส่วนสิบอีกต่อไป เขาใช้พลังลมปราณที่มีอยู่ทั้งหมดเต็มสิบส่วนอย่างไม่ออมแรง
ย๊ากกกก ~~
หลงจินเหอคำราม ก่อนจะต่อยใส่ก้อนหินสีดำที่อยู่บนพื้นดินเข้าอย่างจัง
ตูม!
จากนั้นก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นอย่างดัง บริเวณที่หลงจินเหอยืนอยู่ตอนนี้ ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้นอกจากเศษฝุ่นควันเป็นจำนวนมาก
หลังจากที่ฝุ่นควันเริ่มจางหายไป ก็เหลือเพียงแต่เสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของหลงจินเหอ
“หวังว่า….คราวนี้จะไม่เหมือนกับเมื่อครู่นะ”เบื้องหน้าของหลงจินเหอกลายเป็นหลุมลึก เนื่องจากมันมืดมากเกินไป หลงจินเหอเลยจำเป็นต้องใช้พลังลมปราณที่เหลืออยู่น้อยนิด ใช้ปีกเพลิงออกมา เพื่อเพิ่มความสว่างในการมองเห็น
“ให้ตายสิ…นี่มันคืออะไรกันแน่ ขนาดข้าใช้เต็มกำลังแล้ว ยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน”
หลังจากที่หลงจินเหอลงมาในหลุม เมื่อหยิบก้อนหินสีดำขึ้นมาดูก็พบว่าผลลัพธ์ยังคงออกมาเหมือนเช่นเดิม
“ข้าเสียเวลาไปกับก้อนหินไร้ประโยชน์นี่เพื่ออะไรกัน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะโยนก้อนหินสีดำที่อยู่ในมือออกไปและเตรียมตัวที่จะกลับที่พัก
ก
