ึก ~ กึก ~
ก้อนหินสีดำที่ถูกหลงจินเหอโยนทิ้งไปเมื่อครู่ก็มีอาการสั่นเล็กน้อย
“เสียงเมื่อครู่มันอะไรกัน มันกำลังขยับ?”
หลงจินเหอที่กำลังจะเดินกลับไปก็ต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันหลังกลับไปและเดินตรงไปที่ก้อนสีดำอีกครั้ง
กึก ~ กึก ~
“ใช่จริงด้วยมันกำลังขยับ!!”
หลงจินเหอยืนจ้องมองก้อนสีดำตาไม่กระพริบอยู่นาน เมื่อได้เห็นมันขยับอีกครั้ง หลงจินเหอก็รีบวิ่งไปหยิบมันขึ้นมาทันที
“เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่! เจ้าได้ยินคำพูดของข้าหรือไม่”หลงจินเหอมองสำรวจก้อนหินสีดำอีกครั้ง ก่อนจะคุยกับมันและเคาะไปมา
ก๊อก ~ ก๊อก ~
กึก ~ กึก ~
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบและลองเคาะมือลงไปที่ก้อนหินสีดำ ปรากฏว่ามีการตอบสนองกลับคือมันกำลังขยับ
“เจ้ากำลังดูดพลังลมปราณของข้าไป!!”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังพูดกลับมันอีกครั้ง เขาก็เริ่มรู้สึกว่าแสงสว่างจากปีกเพลิงเริ่มจางหายไปทีละน้อย
เมื่อหลงจินเหอหันกลับไปก็ต้องตกใจ เพราะปีกเพลิงของหลงจินเหอเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งปีก
สะเก็ดเพลิงเล็กน้อยจากปีกเพลิง กำลังถูกก้อนหินสีดำดูดเข้าไปอย่างเชื่องช้า จนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
จากก้อนหินสีดำที่ไม่ต่างอะไรจากก้อนถ่าน
เริ่มมีรอยร้าวสีแ
