ดงเหมือนกับเปลวเพลิงปรากฏขึ้นมาที่ละน้อยจากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสาม สามเป็นสี่
รอยร้าวสีแดงก็เริ่มปรากฏเยอะขึ้นเรื่อยๆอุณหภูมิรอบก้อนหินสีดำก็เริ่มสูงขึ้นตามไปด้วย
“โอ้ย! ร้อน ร้อน!!”
หลงจินเหอที่กำลังรู้สึกมึนงงกับการเปลื่ยนแปลงของเจ้าก้อนหินสีดำลึกลับตรงหน้า โดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งมือของเขาถูกความร้อนเผาไปเรื่อย ด้วยความตกใจหลงจินเหอจึงรีบโยนมันออกไปอย่างรวดเร็ว
แก๊ก ~ แก๊ก ~
เสียงของรอยร้าวก็เริ่มดังถี่มากขึ้น ราวกับว่าใกล้เวลาที่มันจะออกมาแล้ว
“กะ-ใกล้แล้ว มันกำลังจะออกมาแล้ว!!”
ตอนนี้หลงจินเหอไม่ได้สนใจสิ่งใดอื่น นอกจากก้อนหินสีดำที่อยู่ตรงหน้า
หลงจินเหอยืนมองตาไม่กระพริบพร้อมกับสองมือที่อยู่ไม่สุขก็ถู่ไปถู่มาอย่างไม่หยุด
หลังจากที่เกิดรอยร้าวของเปลือกจนใกล้จะหมดทั้งใบ ทุกอย่างก็หยุดและจบลงด้วยด้วยความเงียบ
เมื่อเห็นว่ามันหยุดนิ่งและไม่มีสิ่งใดออกมา หลงจินเหอก็เลือกจะเดินเข้าไปดูใกล้ยิ่งกว่านี้
หลงจินเหอเดินได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดลง เพราะก้อนหินสีดำมันตอบสนองอีกครั้ง จู่ๆก็มีเปลวเพลิงลุกไหม้จนท่วมก้อนหินสีดำทั้งลูก
เปลือกของมันถูกละลายออกไปอย่างเชื่องช้า ใช้เวลา
