อยู่นาน เปลืองทั้งหมดก็ถูกละลายออกจนหมด
“อะ-อ้าว เป็นลูกนกอย่างงั้นหรือ?”
เมื่อหลงจินเหอเดินเข้าไปดู หลังจากที่เปลือกมันละลายหายไปหมดแล้ว ภายในก็เหลือเพียงลูกนกตัวเล็กขนาดพอกับฝ่ามือของหลงจินเหอ
ซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงลูกนก แต่ก็เป็นนกที่สวยงามเท่าที่หลงจินเหอเคยเห็นมาทั้งหมด
ขนทั่วทั้งตัวของมันเป็นสีแดงเหมือนกับเปลวเพลิงไม่มีผิด บริเวณปลายหางของมันจะเป็นสีทอง ส่วนดวงตาของมันเป็นสีทอง
นกที่กำลังหลับใหลอยู่เมื่อสักครู่ จึงเริ่มลืมตาและจ้องมองมาที่หลงจินเหอ
“เจ้าฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องหรือไม่?”หลงจินเหอใช้มือไปช้อนลูกนกขึ้นมาบนฝ่ามือก่อนจะกล่าวออกไป
‘นะ-นี่ ข้ากำลังจะเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ถึงมาพูดกับนก’หลงจินเหอครุ่นคิดในใจ
พึบ ~ พับ ~
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังครุ่นคิดอยู่ ลูกนกที่อยู่บนฝ่ามือของหลงจินเหอก็กระพือปีกเล็กน้อย
“โอ้! เจ้าฟังภาษามนุษย์ได้? เจ้าสามารถพูดภาษามนุษย์ได้หรือไม่?”หลงจินเหอถามอีกครั้ง
แต่คราวนี้ลูกนกไม่ได้กระพือปีกเหมือนคราวแรก
“งั้นหรอ! เจ้าพูดภาษามนุษย์ไม่ได้สินะ ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องก็พอแล้ว”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับลูบ
