หัวของลูกนกน้อยไปด้วยด้วยเอ็นดู
“ข้าว่าไว้มาคุยกันที่หลังและกัน ตอนนี้ควรจะกลับไปที่พักก่อน อยู่ในหลุมนี่นานเกินไป ข้าชักจะรู้สึกอึดอัดแล้ว”หลงจินเหอหยิบลูกนกขึ้นมาไว้บนหัวก่อนจะรีบวิ่งกลับไปบ้านพักของตัวเอง
หลังจากกลับมาถึงบ้านพักหลงจินเหอก็ต้องซ่อมห้องนอนของตัวเองก่อน
“เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเจ้าว่างั้นมั้ย?”
หลงจินเหอกระโดดขึ้นมานอนบนเตียงก็ถอยหายใจ ก่อนจะหันไปกล่าวกับลูกนก
“จริงสิ เจ้ายังไม่มีชื่อเลยนะสิ ข้าควรจะตั้งชื่อให้เจ้าก่อน”หลงจินเหอใช้มือลูบคางพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด
“เอาเป็น’เสี่ยวหง’แล้วกัน เจ้าชอบมันไหม?”หลงจินเหอกล่าว
กรี๊ช!!
พึบ ~ พับ ~
เสี่ยวหงกู่ร้องด้วยความดีใจพร้อมกับกระพือปีกเล็กน้อย
“ดูเหมือนเจ้าจะชอบมันสินะ ดี หลังจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหง ข้าชื่อ หลงจินเหอ จำเอาไว้ให้ดี”หลงจินเหอลูบหัวเสี่ยวหงเบาๆ
“ศิษย์น้องจินเหอ เจ้าอยู่หรือไม่”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังเล่นกับเสี่ยวหงอยู่ เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าบ้าน
“แย่แล้ว ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยมา เสี่ยวหงมาซ่อนในตัวข้าเร็ว”
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบ เสี่ยวหงก็กระโดดเข้าไปแอบในเสื้อของหลงจ
