จรป่าผอมแห้งเมื่อครู่คิดที่จะฆ่าหลงจินเหอนั้น มันเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเสียอีก
“ข้าชั่งอ่อนแอเสียจริง แค่ใช้พลังเกินขีดจำกัด เรื่องแค่นี้ถึงกลับต้องหมดสติ”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมก่อนจะสติจะหายและหลับไปในที่สุด
จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
หลงจินเหอก็เริ่มได้สติกลับมาอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองมาอยู่ภายในห้องของใครบางคน
“ที่นี่ที่ไหนกัน อ่าาา ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยแหะ ดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะไม่ใช่ความฝันสินะ”หลงจินเหอพยายามมองไปรอบห้อง แต่เมื่อขยับร่างกายก็รู้สึกปวดกล้ามเนื้อไปทั่วทั้วร่าง
‘นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไป ไม่คิดเลยข้าจะสามารถเอาชนะระดับปราณจิตด้วยระดับปราณก่อตั้ง ถ้าหากเอาเรื่องไปเล่าให้พี่ใหญ่กับพี่รองฟัง พวกเขาต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอน’หลงจินเหอคิดภายในใจ
แอ๊ดดด ~~
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังครุ่นคิดอยู่เสียงของประตูที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้นมา
“เป็นเจ้า!”หลงจินเหอยังกล่าวไม่ทันจบก็โดนขัดจังหวะเสียก่อน
“โอ้!พี่ชาย ในที่สุดท่านก็ได้สติสักที”
เสียงของเด็กชายก็พลันดังขึ้นมา เด็กชายคนนี้เป็นคนเดียวกันกับเด็กชายที่หลงจินเหอเจอตรงหน้าหมู่บ้านและยังเป็นคนที่ขอ
