จ้าทิ้ง”โจรป่าเดินเข้ามาหาหลงจินเหอจนใกล้ เพื่อที่จะใช้เชือกมัดมือของหลงจินเหอเอาไว้
“ลาก่อน เจ้าโจรชั่ว”เมื่อหลงจินเหอสังเกตุเห็นว่าโจรป่าเข้ามาใกล้ร่างกายของตนเอง เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งที่กำลังยกขึ้นสูงอยู่ ใช้พลังปราณห่อหุ้มข้อมือเอาไว้ และง้างหมัดต่อยไปที่บริเวณใบหน้าของโจรป่าในระยะเผาขน
โจรป่าที่เห็นหมัดของหลงจินเหอที่กำลังเข้ามาใกล้กับใบหน้าของตนเองถึงเบิกตากว้างทันที เพราะความประมาทของโจรป่าที่เห็นหลงจินเหอเป็นเพียงแค่เด็กจึงไม่ได้ระมัดระวังตัวแต่อย่างใด
โพล๊ะ!!
โจรป่าที่โดนหมัดของหลงจินเหอเข้าไปอย่างจังศีรษะของมันถึงกับระเบิดราวกับลูกแตงโมแตกทันที
อึก !!
หลงจินเหอรู้สึกเวียนศีรษะแทบจะอ้วกแตกทันทีทเพราะเป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน คนที่ยังมีชีวิตอยู่!
แม้ว่าจะเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่แรก ก่อนจะเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว แต่พอมาเจอเข้าจริงก็ยังคงปรับตัวไม่ทัน
‘ข้าจะไม่เสียใจที่ฆ่ามัน พวกมันเป็นโจรชั่วปล้นฆ่าผู้คน หากข้าไม่จัดการพวกมัน ย่อมต้องเป็นข้าที่จะถูกมันกำจัด’
หลงจินเหอพยายามที่จะย้ำเตียนตนเองเอาไว้ไม่ให้รู้สึกผิดที่ฆ่าพวกมัน
“เสร็จไปหนึ่งเหลืออีกสิบสี่คน
“หลังจากผ่านไปสักระยะเวลาหนึ่
