้าคงต้องแตกสลายหายไปอย่างแน่นอน”ชายชรากล่าวเตือนหลงจินเหออีกรอบ
“ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องห่วง….ข้าจะไม่ทำให้ต้องผิดหวังอย่างแน่นอน”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับนำมือมาตบที่หน้าอก
“ข้าเกือบลืมบอกอีกอย่าง…หลังจากที่เจ้าได้รับดอกบัวสวรรค์ไปแล้ว อย่าได้ไปบอกให้คนอื่นรู้เป็นอันขาด ไม่งั้นเจ้าต้องถูกตามล่าและโดนแย่งชิงอย่างแน่นอน ไม่เว้นแม้กระทั่งคนสนิทของเจ้าก็อาจจะเกิดความโลภและอยากที่จะครอบครองเช่นกัน แล้วก็อีกเรื่องจนกว่าจะบรรลุระดับปราณแท้จริง ตัวเจ้าห้ามดูดซับดอกบัวสวรรค์เป็นอันขาด”ชายชรากล่าวพร้อมกับโบกสะบัดข้อมือหนึ่งที
รอบร่างกายของหลงจินเหอ พื้นที่มิติรอบก็เริ่มบิดเบี้ยวและดูดตัวหลงจินเหอเข้าไปเหมือนกับคราวที่โดนดูดเข้ามาตอนแรก
“เฮ้อ….ไม่คิดเลยว่าคนอย่างข้าต้องมาหวังพึ่งเด็กน้อยที่เพิ่งจะเกิดได้ไม่นาน”ชายชราที่เห็นว่าหลงจินเหอจากไปแล้วก็ถอนหายใจ
“นี่ผ่านมาตั้งหนึ่งหมื่นปีแล้ว…ป่านนี้ไม่รู้ว่าท่านจักรพรรดิเซี่ยเทียนจะเป็นอย่างไรบ้าง”ชายชรากล่าวพร้อมกับลงไปนั่งที่เก้าอี้เหมือนกับ
“จะว่าไป….ท่านจักรพรรดิเซี่ยเทียนก็ใช้แซ่หลงแบบเดียวกับเด็กน้อยจินเหอนั้น ไม่…เรื่องนี้มันต้องเป็นไม่ได้อยู่แล้วที
