หลังจากที่หลงจินเหอกับชุนจื้อโหยวคุยด้วยกันมาตลอดการเดินทางจนในที่สุดก็มาถึงนิกายมังกรฟ้า นิกายมังกรฟ้าตั้งอยู่ภายในหุบเขาลึก รอบทิศทางจะถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูงใหญ่นับสิบลูก
“นี่มัน…งดงามกว่าที่ข้าจินตนาการเอาไว้มาก”เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า หลงจินเหอก็ถึงกลับหลุดปากพูดออกมา
“แน่นอน...แม้ว่านิกายของเราจะตั้งอยู่ห่างไกลจากผู้คน แต่ที่แห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่ผู้ฝึกตนแบบพวกเราอย่างมาก”ชุนจื้อโหยวพยักหน้าพร้อมกับกล่าวไปด้วย
“ศิษย์ในนิกายของเราเยอะหรือไม่ท่านเจ้านิกาย”หลงจินเหอหันไปถาม
“หื้มม…ก็ประมานห้าหมื่นกว่าคนได้ คงคิดว่าไม่ได้มากมาย เมื่อเทียบกับนิกายที่พี่ชายของเจ้าไปอยู่”ชุนจื้อโหยวทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบกลับไปด้วยท่าทางไม่สนใจ
‘ไม่ได้มากมาย? ห้าหมื่นคน?’
หลงจินเหอตกตะลึงอย่างมากเมื่อได้ยินและคิดว่าสถานะของนิกายมังกรฟ้าในดินแดนกลางย่อมไม่เล็กอย่างแน่นอน ขนาดเหล่าลูกศิษย์ก็ปาไปครึ่งแสนคนแล้ว
ชุนจื้อโหยวพาหลงจินเหอเข้ามาเงียบเชียบโดยไม่ให้ใครทราบ แต่ก็ไม่สามารถหนีีพ้นสายตาของผู้อาวุโสของนิกายไปได้
หลังจากที่ทั้งสองมาถึงห้องโถงใหญ่กันแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีคนรอ
