ล็กก็เห็นเหมือนกับเรา”หลงเฮยหยุนหันไปหาหลงไป๋เฉินก่อนจะกล่าวถาม
“อื้ม..ดูเหมือนร่างกายของเราจะมีบางสิ่งอาศัยอยู่ก็เป็นไปได้”หลงไป๋เฉินกล่าวช้าๆ
“ทำไมพี่ใหญ่จึงคิดเช่นนั้นละ?”หลงเฮยหยุนหันไปถามอีกครา
“ช่วงแรกๆที่ข้าฝันเห็นแบบนั้น มันทำให้ข้ารู้สึกกลัวมาก แต่ช่วงหลังๆทุกครั้งที่ฝันเห็นดวงตานั่น ข้าพยายามที่จะไม่กลัวเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน ข้าพยายามที่จะสื่อสารและพูดคุยกับมัน ดูเหมือนมันจะไม่ได้ยินคำพูดของข้าเลย”หลงไป๋เฉินกล่าวพลางถอนหายใจไปด้วย
“แท้จริงแล้วเจ้าสิ่งที่อยู่ภายในความฝันของเรามันคืออะไรกันแน่ พี่ใหญ่เห็นดวงตาสีขาว ข้าเห็นดวงตาสีดำ ส่วนน้องเล็กเห็นดวงตาสีทอง”หลงเฮยหยุนกล่าวพร้อมกับทำสีหน้างงงวย
“เอาน่าน้องรอง…เจ้าอย่าไปคิดมากเลย อย่างน้อยที่ข้ารู้อยู่อย่างหนึ่งคือดวงตาในความฝันนั้นมันไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกเรา อีกอย่างข้าคิดว่าสักวันพวกเราก็จะรู้เอง ว่าสิ่งนั้นแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่”หลงไป๋เฉินกล่าวจบก็ลุกขึ้นจากบ่อน้ำร้อนและกลับเข้าไปในบ้าน หลงเฮยหยุนก็เดินตามหลังมาติดๆ
หลังจากเช็ดเนื้อตัวเปลื่ยนเสื้อผ้าเสร็จสับแล้วทั้งสามคนเข้านอนทันที ทั้งสามนอนในห้องเดียวกันแต่แยกเตียงนอน
