“เฮ้อ…เจ้าอยู่กับข้ามากี่หมื่นปีแล้วน้องหญิง ข้าแค่ส่งลูกของเราไปที่นั้นเพื่อที่พวกเขาทั้งสามจะได้หาประสบการณ์ใส่ตัวไว้บ้าง ข้าคิดว่าด้วยความสามารถของลูกเรา เพียงไม่กี่ร้อยปีก็คงสามารถกลับมาหาเราได้แน่นอน”ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ
หลังจากชายหนุ่มปลอบโยนอยู่นานในที่สุดหญิงสาวก็หยุดร้องไห้ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากบัลบังก์จะสะบัดข้อมือไปหนึ่งที่ก่อนจะมีห้วงมิติปรากฏอยู่เบื้องหน้า
“เอาละ…ตาเฒ่าอู๋หย่าข้าต้องรบกวนท่านแล้ว ส่วนตำแหน่งข้าได้ระบุไว้ให้แล้วมันเป็นสถานที่ที่ข้าเกิด”ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับชายชราหัวหงอก
“ขอรับท่านจักรพรรดิสวรรค์…ให้เป็นหน้าที่ของตาเฒ่าผู้นี้ไปส่งองค์ชายน้อยทั้งสามเอง ตาเฒ่าผู้นี้ไม่ได้กลับไปดินแดนด้านล่างมาหลายหมื่นปีแล้ว”ชายชราก็พยักตอบ
“ท่านจักรพรรดินีไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกขอรับ ให้เป็นหน้าที่ของตาเฒ่าผู้นี้ดูแลองค์ชายน้อยทั้งสามเอง จนกว่าองค์ชายน้อยจะเติบโต ตาเฒ่าผู้นี้จะคอยช่วยเหลือเอง”ชายชราหัวหงอกหันไปทางหญิงสาวก่อนจะก้มหัวและกล่าว
