แต่จอมเวทไม่ได้สนใจความโกรธของเขา พวกเขายังคงพึมพำในสิ่งที่พวกเขาพยายามเข้าใจ ความอยากรู้อยากเห็นบดบังความรู้สึกอันตรายทั้งหมด
“ไม่ แม้แต่จอมเวทวงแหวนที่เจ็ดก็คงไม่สามารถร่ายอะไรแบบนี้ได้ นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา มันเกินกว่าพลังส่วนบุคคล อะไรกันนี่? วงแหวน? หรือว่าสิ่งประดิษฐ์? ต้องมีตัวกลางบางอย่างแน่”
ในขณะที่จอมเวทยังงุนงงกับที่มาของเวทมนตร์ วิคเตอร์กลับยิ่งโมโหมากขึ้น
“เคานต์เดสมอนด์ส่งพวกเจ้ามาจัดการกับเวทมนตร์ของศัตรู! แล้วนี่คือสิ่งที่พวกเจ้าทำได้? ยืนมองตาค้างอยู่ตรงนี้แทนที่จะลงมือทำอะไรสักอย่าง!”
“ไม่มีอะไรที่เราทำได้”จอมเวทตอบอย่างสิ้นหวัง“แม้แต่เคานต์เองก็คงไม่คาดคิดถึงสิ่งนี้”
วิคเตอร์กัดฟันแน่นด้วยความหงุดหงิด เดสมอนด์ได้ส่งจอมเวทสองคนมาด้วยความมั่นใจว่าเพอร์เดียมคงไม่มีจอมเวทที่เกินวงแหวนที่สี่ไปได้ ทั้งอาณาจักรมีจอมเวทที่เกินวงแหวนที่ห้าไม่ถึงห้าสิบคน และเป็นที่เข้าใจกันว่าเพอร์เดียมไม่มีทางเรียกสิ่งใดที่ทรงพลังไปกว่านั้น
“แม้แต่เดสมอนด์ก็ไม่ทันได้มองเห็นเรื่องนี้…”วิคเตอร์พึมพำ ความคิดในหัววิ่งพล่าน
กำแพงเพลิงทำให้การล้อมโจมตีต่อไปเป็นไปไม่ได้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือรอให้พลังนี้หมดลง แม้ว่ากำแพงเพลิงจะล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน แต่หากพวกเขาเคลื่อนไหวเร็วพอ ก็ยังพอมีโอกาสที่จะถอยทัพกลับไปตั้งหลักใหม่
