เมื่อทหารรับจ้างที่ยืนล้อมรอบกิสเลนแยกออกด้านข้าง เผยให้เห็นวงเวทที่ถูกซ่อนอยู่ด้านล่าง พื้นดินเต็มไปด้วยลวดลายวงเวทซับซ้อน โดยมีวงเวทขนาดใหญ่หนึ่งวงอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยวงเวทขนาดเล็กหกวง
วาเนสซ่าพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แล้วก้าวเข้าไปยืนตรงกลางของวงเวทที่ใหญ่ที่สุด พร้อมกับอัลฟอยและเหล่าจอมเวทคนอื่น ๆ ซึ่งถูกนำตัวมาที่นี่ แต่ละคนสวมสร้อยข้อมือที่ทำจากรูนสโตน ประดับด้วยลวดลายเวทมนตร์อันซับซ้อน
“นี่มันวงเวทอะไร? เจ้าตั้งมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”อัลฟอยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
กิสเลนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“อัลฟอย เจ้ากับเพื่อน ๆ ก้าวเข้าไปในวงเวทด้วย”
“ข้าจะทำได้ยังไงโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร?”อัลฟอยบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเริ่มคุ้นเคยเหมือนพูดกับเพื่อนมากกว่าผู้บัญชาการ
กิสเลนไม่ได้สนใจท่าทีของอัลฟอยหรือเสียเวลากับการอธิบาย เขาเลือกใช้วิธีที่ตรงไปตรงมากว่า
“จับพวกมันเข้าไป”
ตามคำสั่งของเขา ทหารรับจ้างชักอาวุธออกมาบังคับให้อัลฟอยและจอมเวทคนอื่น ๆ เข้าประจำที่ในวงเวทด้วยปลายดาบ
“นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”อัลฟอยบ่นด้วยความไม่พอใจ แต่กิสเลนไม่ตอบ เขาหันไปหาวาเนสซ่าแทน
“วาเนสซ่า เจ้าทำได้ใช่ไหม?”
วาเนสซ่ามองกิสเลนด้วยดวงตาสั่นไหว กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แม้ว่าเธอจะตัดสินใจไว้แล้ว แต่ความมั่นใจของเธอก็เริ่มสั่นคลอนเมื่อถึงเวลาลงมือ
“ข-ข้าทำได้จริงหรือ?”
