ศัตรูที่ถือโล่ปีนขึ้นมากลายเป็นเหยื่อของการป้องกันอย่างดุเดือด ตกลงมาตายอย่างน่าอนาถ ถึงกระนั้น ทหารเพอร์เดียมก็ต้องต่อสู้อย่างระมัดระวังท่ามกลางการยิงโจมตีของศัตรูจากด้านล่าง แต่โชคดีที่การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ดุเดือดที่สุด ทำให้ความสูญเสียของฝ่ายป้องกันมีเพียงเล็กน้อย
‘เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกมันไม่เคลื่อนหอคอยล้อมเมือง?’ซวอลเตอร์ขมวดคิ้วสงสัย
การใช้บันไดปีนกำแพงทำให้ฝ่ายโจมตีต้องสูญเสียมากกว่าใช้งานหอคอยล้อมเมืองเป็นแน่ แต่ศัตรูกลับไม่ได้เคลื่อนย้ายหอคอยเลย ความเฉยชาของพวกมันช่างแปลกประหลาด ราวกับพวกมันไม่ใส่ใจว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ด้วยจำนวนที่ล้นหลาม ทำให้เพอร์เดียมไม่มีทางป้องกันได้อย่างสบายใจ
ซวอลเตอร์ครุ่นคิดถึงกลยุทธ์ของศัตรู‘พวกมันกำลังพยายามบ่อนทำลายฐานกำแพง? หรืออาจจะกำลังขุดอุโมงค์?’
เขาพยายามพิจารณาแผนโจมตีทั่วไป แต่ไม่มีอะไรเข้าข่าย ไม่มีสัญญาณของการทำงานใด ๆ บริเวณฐานกำแพง และการขุดอุโมงค์ย่อมต้องใช้เวลามากกว่าที่ศัตรูมี
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ศัตรูก็ถอนกำลังออกไปโดยที่ไม่สามารถบุกเข้าป้อมได้
“วู้ว! เราป้องกันไว้ได้อีกแล้ว!”ทหารต่างโห่ร้องด้วยความยินดี แต่ชัยชนะครั้งนี้ให้ความรู้สึกว่างเปล่าไม่ต่างจากวันก่อน
ความสงสัยของซวอลเตอร์ไม่ได้ค้างอยู่นาน คืนนั้น เจตนาที่แท้จริงของศัตรูก็เผยออกมา
“อูราาา! โจมตี!”
