ใกล้กำแพงป้อมปราการ อาคารทหารหลังหนึ่งถูกเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดโดยเหล่าทหารรับจ้าง กิสเลนเดินเข้าไปโดยไม่ลังเลและผลักประตูเปิดออกอย่างแรง
ภายในห้อง เหล่าคนที่ดูหมดแรงนอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ดวงตาพวกเขาเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
“ทำได้ดีมาก อัลฟอย และเพื่อน ๆ ของเจ้า”กิสเลนกล่าว
คนเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คืออัลฟอยและกลุ่มจอมเวท
เหตุผลที่กิสเลนสามารถติดตามการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างแม่นยำ ก็คือพวกเขานั่นเอง
“อึก… ให้ตายเถอะ…”อัลฟอยพยายามยกมือประท้วง แต่กลับทรุดลงอีกครั้ง ร่างกายอ่อนล้าจนขยับแทบไม่ได้
กิสเลนยิ้มให้อย่างอบอุ่น“เพราะพวกเจ้า เราถึงสามารถต้านพวกมันไว้ได้ดีมาก ขอบใจจริง ๆ ข้าคงต้องขอพึ่งพาพวกเจ้าอีกในอนาคต”
“สงครามนี่มันจะจบเมื่อไหร่กัน…”อัลฟอยครางออกมา
ความจริงแล้ว กลุ่มจอมเวทหวังเพียงจะร่ายลูกไฟจากกำแพงสองสามครั้งแล้วหลบหนีเมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น เพราะหากเพอร์เดียมพ่ายแพ้ สัญญาของพวกเขาจะเป็นโมฆะ ตราบใดที่พวกเขาปิดบังตัวตนได้ หอคอยเวทมนตร์ก็จะไม่เดือดร้อน
แต่ตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้น ความพยายามหลบหนีของพวกเขาถูกขัดขวางโดยเหล่าทหารรับจ้างที่ถูกส่งมาเฝ้าพวกเขา
และวันนี้ ตามคำขอของกิสเลน พวกเขาต้องทนต่อภารกิจที่ทรมานอย่างหนักหน่วง
“ข้าทนไม่ไหวแล้ว… หัวข้าจะแตกอยู่แล้ว…”อัลฟอยครวญครางด้วยเสียงอ่อนแรง กิสเลนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
