ฟิ้ว!
บูม!
พลุขนาดเล็กระเบิดขึ้นใกล้ประตูทิศตะวันออกของป้อมปราการเพอร์เดียม
“เคลื่อนพล!”
เมื่อเห็นสัญญาณ กองทหารม้าที่ประจำอยู่บริเวณนั้นก็เริ่มออกวิ่งอย่างรวดเร็ว
แม้กองกำลังของเพอร์เดียมอาจเห็นสัญญาณพลุเช่นกัน แต่พวกเขาต้องยึดประตูตะวันออกให้ได้ก่อนที่ฝ่ายป้องกันจะตอบสนอง
ตึก ตึก ตึก ตึก!
ในขณะที่ทหารม้าบุกทะยานไปข้างหน้า กองทหารราบที่ตามหลังมาก็เร่งเคลื่อนพลด้วยเช่นกัน แม้ความเร็วจะน้อยกว่าทหารม้า จุดสำคัญคือให้ทหารม้าเข้าไปในป้อมก่อน ทหารราบจะตามเข้าไปสมทบเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้นภายใน
ผู้บัญชาการกองทหารม้านำทัพของเขาไปยังประตู แต่จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาในใจ
‘ทำไมมันถึงเงียบแบบนี้?’
ประตูที่มีแสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างอยู่ในระยะไกล เปิดกว้างรออยู่เบื้องหน้า แต่กลับไม่มีวี่แววของการต่อสู้
‘หรือว่าพวกสายลับกับอัศวินจัดการทหารยามได้แล้ว? แต่มันเร็วเกินไปหรือเปล่า…’
เพอร์เดียมไม่มีอัศวินมากนัก กองกำลังป้องกันส่วนใหญ่เป็นทหารธรรมดา การที่พวกสายลับจะเอาชนะได้อย่างรวดเร็วก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก แต่กระนั้น…
‘มันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล’
สัญชาตญาณจากประสบการณ์ในสนามรบเริ่มเตือนเขา
‘ข้าควรสั่งให้ทัพกลับดีไหม?’
ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้ประตูมากเท่าไหร่ ความกังวลของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เหงื่อเย็นเริ่มไหลตามแผ่นหลัง ความรู้สึกหนาววาบราวกับมีอะไรบางอย่างจ้องมอง
