วิคเตอร์มองทามอสด้วยสายตาเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง
การจะตีประตูให้แตก ต้องรวมกำลังทหารทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว แต่ตอนนี้กองทัพของพวกเขากำลังปะทะอยู่บนกำแพง การเปิดแนวรบใหม่ที่ประตูไม่ใช่เรื่องจำเป็น
นอกจากนี้ การใช้เหล่าอัศวินเพียงเพื่อพังประตูเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรเกินไป
อัศวินมีค่ามากกว่าทหารธรรมดาหลายเท่า การเสียทหารไปเป็นร้อยยังดีกว่าเสียอัศวินไปเพียงคนเดียว
“ถ้าเราตีประตูแตก พวกมันจะทิ้งกำแพงแล้วหันมารวมตัวที่ประตู”
“แล้วเราก็แค่ไล่บดขยี้พวกมัน ใช่ไหม?”
“ปราสาทชั้นในของเพอร์เดียมค่อนข้างเล็ก แม้เราจะบุกเข้าไปได้ แต่ทหารที่จะเข้าได้พร้อมกันก็มีจำนวนจำกัด การต่อสู้จะต้องดำเนินเป็นระลอกๆ”
วิคเตอร์อธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่ปิดความรำคาญไว้ไม่มิด
“เหมือนกับบนกำแพง แต่ถ้าเราสามารถเปิดทางหลายๆ จุดบนกำแพงได้ เราจะกระจายกำลังพวกมัน แล้วจัดการทีละส่วน ด้วยจำนวนทหารที่เหนือกว่า เราควรใช้ข้อได้เปรียบนี้เพื่อลดความสูญเสียของเราให้น้อยที่สุด”
ถึงแม้จะอธิบายอย่างละเอียด ทามอสยังดูเหมือนไม่เข้าใจ และถามต่อด้วยความสงสัย
“งั้น…เรื่องนี้จะจบวันนี้หรือเปล่า?”
“ข้าควรฆ่าเขาตอนนี้ดีไหม?”
วิคเตอร์เริ่มหมดความอดทน
ทามอสกำลังจะต้องตายอยู่แล้วในไม่ช้า และสงครามก็ใกล้จะจบ การฆ่าเขาเสียตอนนี้คงไม่ส่งผลอะไรมาก
หลังจากครุ่นคิด วิคเตอร์ถอนหายใจยาว
