‘อวดดีนัก เจ้ากล้าพูดกับข้าในน้ำเสียงแบบนี้ได้ยังไง ข้าเป็นถึงเคานต์นะ! เจ้าแค่เป็นอัศวินเท่านั้น!’
ถึงจะไม่พอใจมากเพียงใด แต่ทามอสก็ยังควบคุมอารมณ์ไว้ได้
เพราะในท้ายที่สุด ผู้ที่คุมกองกำลังหลักไม่ใช่เขา แต่เป็นวิคเตอร์
“หึ งั้นเราจะจัดการให้เสร็จก่อนที่เคานต์โรเกสจะส่งกำลังมาช่วยได้ใช่ไหม?”
“ไม่มีทางที่พวกเขาจะมาถึงได้”
เอมิเลียได้วางกองกำลังของเธอตามเส้นทางที่นำไปยังดินแดนของโรเกส ปิดกั้นไม่ให้มีการส่งกำลังสนับสนุนใดๆ
“ฮ่ะ เคานต์เดสมอนด์เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมจริงๆ ถ้าเพอร์เดียมยอมส่งรูนสโตนมาให้ตั้งแต่แรก พวกเขาคงไม่ต้องเจอปัญหาแบบนี้”
ทามอสแสยะยิ้ม
“แต่ก็ดีที่พวกเราสามารถบดขยี้เพอร์เดียมก่อนที่พวกมันจะเติบโตแข็งแกร่งขึ้นได้ การตายของกิลมอร์ไม่ได้สูญเปล่าจริงๆ หมอนั่นสร้างแต่ปัญหาให้ข้ามาตลอด แต่ก็ดีที่ในความตายยังช่วยได้อยู่ ถือว่าเป็นเด็กดี”
การตายของกิลมอร์ไม่ได้รบกวนจิตใจเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะยังไงเขาก็สามารถมีลูกใหม่ได้อีก
สิ่งที่สำคัญกว่าคือ เมื่อสงครามจบลง เขาจะกลายเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่
‘แม้ข้าต้องแบ่งป่าอสูร แต่… ตอนนี้ยังไม่มีทางเลือกอื่น’
เพื่อแลกกับการยืมกำลังทหาร เคานต์เดสมอนด์ได้เรียกร้องสิทธิ์ครึ่งหนึ่งในการพัฒนาป่าอสูร
ถึงทามอสจะไม่เต็มใจ แต่เพราะเขาไม่สามารถจัดการเพอร์เดียมได้ด้วยตัวเอง จึงต้องยอมตกลง
