ขณะเธอกำลังเอนตัววางแผนการต่อไป ทหารคนหนึ่งวิ่งมาพร้อมกับข่าวด่วน
“ท่านเอมิเลีย! มีรายงานด่วนครับ!”
“เรื่องอะไร?”
สายตาคมของเธอทำให้ทหารคนนั้นก้มหน้าอย่างหวาดเกรงก่อนยื่นจดหมายส่งให้
“กองกำลังลำเลียงเสบียงของดิกัลด์ถูกทำลายย่อยยับ?”
คิ้วของเอมิเลียขมวดแน่นขณะอ่านข้อความ
“หืม… แบบนี้แสดงว่าพวกมันคงตั้งใจจะต้านด้วยการปิดล้อมสินะ?”
เอมิเลียเดาว่าเพอร์เดียมคงตัดสินใจปิดตัวอยู่ในปราสาท รอให้ศัตรูถอนกำลังออกไปพร้อมกับหวังพึ่งกำลังเสริม
แต่สำหรับเธอที่คอยสกัดจับสารทั้งหมด แผนนี้ช่างน่าขำ
เพราะกว่าจะมีใครรับรู้สารที่ส่งไปถึงเคานต์โรเกส สงครามก็คงจบไปแล้ว
“นี่พวกมันคิดจริงๆ เหรอว่าพลังใจอย่างเดียวจะช่วยให้รอดได้?”
เธอหัวเราะเบาๆ ให้กับความคิดตื้นๆ นั้น
ถ้าเป็นเธอ เธอคงจัดการเรื่องนี้ต่างออกไป
เธอจะละทิ้งประชาชนกับปราสาททั้งหมด ถอนกำลังออกมา แล้วเปลี่ยนไปทำสงครามกองโจร
เมื่อเสบียงถูกตัดขาด กองทัพของเดสมอนด์จะต้องถอนตัวไปเองเพราะไม่อยากเสียหายหนัก
แต่ความภาคภูมิใจของเคานต์เพอร์เดียมที่พยายามปกป้องประชาชนกลับดูเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ในสายตาเธอ
“พวกโง่หัวอ่อน ไม่รู้หรือไงว่ากำลังลากคนอื่นลงไปตายพร้อมกัน”
ในสายตาเธอ มันดูไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายหมู่เลย
เอมิเลียโยนจดหมายทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหยุดชะงัก ใบหน้าเริ่มตึงเครียด
“มันแปลก… ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ”
