เอมิเลียตอบแบบไม่ใส่ใจนัก แต่ดูเหมือนเบอร์นาฟจะได้ใจ จึงพูดต่อ
“หรือว่าเป็นฝีมือของเคานต์เพอร์เดียม? หรืออาจเป็นแม่ทัพใหญ่แรนดอล์ฟ? พวกเขาน่าจะร่วมมือกัน”
ทันใดนั้น เอมิเลียก็หลุดหัวเราะเย็นชา
“ท่านหัวเราะทำไมหรือคุณหนู?”
“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเป็นพวกเขา?”
“ก็ไม่ใช่พวกเขาแล้วจะเป็นใครล่ะ?”
เอมิเลียแค่นเสียง
“แรนดอล์ฟอาจจะกล้าบ้าบิ่น แต่เขามีดีแค่ฟันดาบไปวันๆ เขาไม่มีวันคิดแผนตัดสายลำเลียง และถึงคิดได้ก็ต้องพลาดจนถูกจับได้อยู่ดี”
“งั้นเป็นเคานต์เพอร์เดียมหรือ?”
“เคานต์เพอร์เดียมเป็นผู้บัญชาการที่เก่ง แต่เขาไม่ใช่คนที่จะเล่นพนันด้วยชีวิตของทหาร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาสามารถปกป้องป้อมปราการทางเหนือมาได้นานขนาดนี้”
“ถ้าอย่างนั้น…เป็นใครกันแน่?”
การซุ่มโจมตีสำเร็จได้เพราะโชคเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้ามองในแง่วิธีการแล้ว นี่เป็นการเดิมพันที่บ้าบิ่นมาก
และในเพอร์เดียมมีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่กล้าทำอะไรบ้าบิ่นเช่นนี้
ริมฝีปากของเอมิเลียโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ใช่แล้ว…ต้องเป็นเจ้าบ้ากิสเลนแน่นอน”
