เขาหัวเราะเบาๆ กับจินตนาการของตัวเองที่ดูเหลวไหล
แม้จะมีคบเพลิงให้แสงสว่าง แต่ท้องฟ้าที่มืดครึ้มปกคลุมทำให้มองอะไรไม่ชัดเจน พวกเขาทำได้เพียงฟังเสียงที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ครืนน… ครืนน!
จนกระทั่งกองกำลังของกิสเลนเกือบประชิด พวกเขาจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!
“ตื่น! ตื่นเร็ว! เราถูกซุ่มโจมตี! รีบออกมาสิวะ!”
เหล่าอัศวินที่ตอบสนองได้ไวส่งเสียงเตือนให้ทุกคนรู้ตัว
ขณะที่พาฟโรยังยืนตัวแข็งทื่อไปด้วยความตกใจ
“ซุ่มโจมตี? เป็นไปได้ยังไง? ทำไม?”
ครืนน… ครืนน!
“อ๊ะ… อะไร?”
จนกระทั่งศัตรูมาถึงตรงหน้า พาฟโรถึงได้สติกลับมา
เขาตะโกนลั่นขณะวิ่งหนี
“ศัตรู! พวกเราโดนโจมตี! ทุกคนออกมา! เตรียมสู้!”
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคิดว่าพวกเขาจะชนะได้ ศัตรูไม่น่าจะมีจำนวนเกินสองถึงสามร้อย เพราะกองกำลังขนาดใหญ่คงไม่สามารถผ่านกองทัพหลักมาได้เร็วขนาดนี้
แม้เป็นเพียงหน่วยเสบียง แต่พวกเขาก็มีทหารมากถึงพันคน และมั่นใจว่าจะสามารถต้านการซุ่มโจมตีได้
“รีบเร็ว! รีบเคลื่อนที่! พวกเรามีจำนวนมากกว่า!”
เหล่าทหารพากันออกจากเต็นท์อย่างอลหม่าน คว้าอาวุธอย่างเร่งรีบ บางคนยังไม่ทันได้สวมเกราะเรียบร้อย การจัดรูปขบวนก็ยุ่งเหยิง
ท่ามกลางความวุ่นวาย…
ตูม!
กองกำลังของกิสเลนพุ่งออกมาจากความมืด
“อ๊ากกก!”
