ทหารเกณฑ์ที่พอรวบรวมมาได้ยังมีจำนวนน้อยและแทบไม่มีประสิทธิภาพในการสู้รบ
ในทางกลับกัน ทหารรับจ้างทั้งสองสามร้อยนายที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชนถือเป็นเหมือนพรท่ามกลางความแห้งแล้ง
“ไม่ได้ ข้าจะปล่อยให้กำลังสำคัญขนาดนี้ถูกใช้อย่างเปล่าประโยชน์ไม่ได้ พวกนี้ต้องถูกรวมอยู่ในหน่วยทะลวงกลาง”
แรนดอล์ฟยืนยันในใจว่าจะต้องนำกองทหารรับจ้างเหล่านี้มาอยู่ใต้การบังคับบัญชาของเขาเอง
กิสเลนจะเข้าร่วมในฐานะอัศวินได้ แต่ทหารรับจ้างทั้งหมดควรอยู่ในความควบคุมของแม่ทัพหลัก
“หมอนั่นคงไม่หรอกใช่ไหม? ถ้าไม่ฟังข้าล่ะก็ ข้าจะเสนอให้ลงโทษฐานขัดคำสั่ง”
ด้วยความมุ่งมั่นที่จะยึดอำนาจควบคุมทหารรับจ้าง แรนดอล์ฟจึงออกตามหากิสเลนทันที
แต่ไม่ว่าจะหาในปราสาทหรือรอบค่าย เขาก็ไม่พบตัวกิสเลนเลย
“หืม? หมอนั่นหายไปไหน? หรือว่าเขาจะอยู่ที่ค่ายทหารรับจ้าง?”
เขารีบขึ้นม้าและมุ่งหน้าไปยังประตูทางเหนือทันที
แต่เมื่อไปถึงค่ายรับจ้าง ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลันเกิดขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
ในค่ายมีเพียงคนงานไม่กี่คนเดินผ่านไปมา แต่ไม่มีวี่แววของทหารรับจ้างเลย
คนเดียวที่เหลืออยู่คือสโคแวน หัวหน้ากองกำลังเฝ้าป่าอสูร พร้อมกับริคาร์โด รองผู้บังคับบัญชา และทหารอีกไม่กี่นาย
“นี่ พวกทหารรับจ้างอยู่ไหน? แล้วนายน้อยอยู่ไหน?”
“ข้าไม่รู้”
“เจ้าว่าอะไรนะ?! หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่รู้!”
“เขา…เขาเพิ่งมาพาทุกคนไปหมดแล้ว…”
