“ระวังคำพูดของเจ้า! เจ้ากล้าขึ้นเสียงต่อหน้าท่านลอร์ดหรือ? ฮึ พวกเจ้านี่ก็เหมือนๆ กันหมด”
โฮเมิร์นส่ายหัวด้วยความหงุดหงิดชัดเจน มันชัดเจนว่าเขาจะไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากกลุ่มคนที่กิสเลนทิ้งไว้
ในขณะนั้นเอง ความคิดบ้าบิ่นแวบเข้ามาในหัวของอัลฟอย
เขายกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยออกมา
“บางทีหมอนั่นอาจจะ…”
แต่ซวอลเตอร์ตัดบทเขาอย่างไม่ใยดี
“พอเถอะ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้อะไรจริงๆ ปล่อยพวกเขาไปได้แล้ว”
อัลฟอยกัดฟันแน่น ก่อนจะถอยกลับไปพร้อมกับเหล่านักเวทย์
ในเมื่อไม่มีใครสนใจ เขาจึงไม่เห็นประโยชน์ที่จะเปิดเผยอะไรอีก
วาเนสซ่าเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร นอกจากก้มศีรษะให้หลายครั้งก่อนจะเดินจากไป
ซวอลเตอร์มองตามพวกเขาออกไปแล้วถอนหายใจหนักๆ
“กิสเลน… หากเจ้าหนีไปจริง อย่างน้อยก็จงรอดชีวิตให้ได้เถอะ”
……………………
บนเนินเขาเตี้ยๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบ
กิสเลนและเหล่าทหารรับจ้างตั้งแถวเรียงกัน พร้อมจะออกปฏิบัติการได้ทุกเมื่อ
ในขณะที่พวกทหารรับจ้างดูเคร่งเครียด กิสเลนกลับมีสีหน้าสงบ
เบลินดาที่เต็มไปด้วยความกังวลเดินเข้าไปหา
“นายท่าน การสู้ไปพร้อมกับทุกคนในปราสาทคงปลอดภัยกว่านี้นะเจ้าคะ แบบนี้มันเสี่ยงเกินไป”
“ไม่เป็นไรหรอก เราจำเป็นต้องตัดเส้นทางเสบียงของพวกมันก่อน ถึงจะช่วยให้ปราสาทยืนหยัดได้”
“แต่พวกนั้นมีกำลังมากกว่าเราเกินเท่าตัว หากพวกมันเตรียมพร้อมไว้ล่ะก็ เราจะเสียหายหนักมากนะเจ้าคะ”
