เมื่อสัมผัสได้ว่ามานาที่เคยเกรี้ยวกราดสงบลงแล้ว กิสเลนจึงค่อย ๆ ถอนมือออกจากหลังของวาเนสซ่า
เฮือก!
วาเนสซ่าทรุดตัวลง ขดตัวและไอเป็นเลือด
แม้ว่าความเจ็บปวดจะทำให้ร่างกายของวาเนสซ่าบิดตัวด้วยความทรมาน แต่ความปิติอันแปลกประหลาดก็ท่วมท้นเข้ามาในจิตใจเธอ
เธอสัมผัสมันได้แล้ว—มานา
แม้จะมีเพียงเล็กน้อยที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง แต่มันก็เพียงพอที่จะเติมเต็มความปรารถนาที่เธอเฝ้ารอมานาน
เฮือก!
แม้จะอาเจียนเป็นเลือด แต่เธอกลับยิ้มออกมา ราวกับว่าสิ่งที่เคยขวางกั้นจิตวิญญาณของเธอได้ถูกปลดเปลื้อง
ในความพร่ามัวของจิตใจ เธอจ้องมองไปที่กิสเลน ชายผู้มอบ “ของขวัญ” แห่งการสัมผัสมานาให้กับเธอ
ในช่วงเวลานั้น เธอรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ
กิสเลนเองก็มองเธอด้วยความพึงพอใจ พร้อมรอยยิ้มบางที่แฝงความมั่นใจ
‘ได้ผลอย่างที่คาดไว้ แต่ก็เกือบไปเหมือนกัน ถ้าไม่ระวัง คงเลวร้ายแน่’
การที่ใครบางคนสามารถร่ายเวทหลายบทพร้อมกันทันทีหลังสัมผัสมานาครั้งแรกได้—ผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายของเขาไปมาก
วาเนสซ่า ที่ยังคงหายใจหอบ ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ทำไม… ทำไมท่านถึงพยายามขนาดนี้เพื่อข้า?”
กิสเลนยิ้มมุมปากเหมือนกับคำถามนั้นทำให้เขาขบขัน
“เพราะข้าต้องการพลังของเจ้า เจ้าจะช่วยข้าใช่ไหม?”
“ท่านคิดจริงหรือว่าข้าจะมีประโยชน์ต่อท่าน?”
ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กิสเลนตอบกลับ
