“แน่นอน เจ้าเป็นประโยชน์กับข้าแน่ ตอนนี้เจ้าสัมผัสมานาได้แล้ว ข้าจะสอนเทคนิคการบ่มเพาะมานาที่เหมาะกับเจ้าให้”
เมื่อเห็นสีหน้าขี้เล่นของกิสเลน วาเนสซ่าก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอเคยโชคดีพอที่ได้เจออาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ และได้เข้าสู่หอคอยเวทมนตร์ที่ทรงเกียรติที่สุดในแดนเหนือ
แต่ความจริงกลับโหดร้าย
พรสวรรค์ที่แสนย่ำแย่ การถูกดูหมิ่นจากคนรอบข้าง และความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน
หลังจากการตายของอาจารย์ สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้าย
เธอถูกลดชั้นให้เป็นเพียงคนรับใช้ในหอคอยเวทมนตร์
ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แม้แต่คนรับใช้คนอื่น ๆ ยังกลั่นแกล้งและขับไล่เธอ เพราะเธอเคยเป็นศิษย์ของจอมเวท
เธอเป็นคนนอกในหอคอยเวทมนตร์—ไม่ใช่ทั้งจอมเวท และไม่ใช่ทั้งคนรับใช้
แต่ตอนนี้ปาฏิหาริย์อันไม่น่าเชื่อได้เกิดขึ้น
“ข้าต้องการ…” เธอกระซิบเบา ๆ
“อะไรนะ?” กิสเลนถาม
“ข้าอยากช่วยท่าน”
กิสเลนหัวเราะเบา ๆ กับคำตอบที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเธอ
“ไม่ต้องห่วง ข้าถนัดใช้คนอยู่แล้ว เจ้าเตรียมใจไว้เถอะ”
วาเนสซ่ายิ้มพร้อมกับเช็ดน้ำตา
กิสเลนย่อตัวลงจนสายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ
“ยินดีต้อนรับสู่กองทหารรับจ้างของข้า วาเนสซ่า”
ภายใต้การชี้แนะของกิสเลน วาเนสซ่าเริ่มต้นการฝึกฝนอย่างจริงจัง
เรียนรู้เทคนิคการบ่มเพาะมานาของเพอร์เดียมที่ถูกดัดแปลงให้ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
