นอกจากนี้ อาจารย์ของเธอที่เป็นนักเวทย์เองก็คงไม่ได้เชี่ยวชาญในการสอนการบ่มเพาะมานาอย่างแท้จริง
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะสอนเจ้าในแบบที่ต่างออกไป ก่อนอื่น เจ้าต้องรู้สึกถึงมานาให้ได้ก่อน”
“อะไรนะ?”
กิสเลนมองเธออย่างจริงจัง“เจ้ายังอยากเรียนเวทมนตร์อยู่หรือไม่?”
วาเนสซ่าก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความสั่นไหวในดวงตา
แน่นอน เธอยังอยากเรียน
ตลอดเวลา เธอพยายามทำให้กิสเลนยอมรับ หวังว่าสักวันเธอจะได้รับโอกาสฝึกเวทมนตร์อีกครั้ง
เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
“ใช่ ข้ายังอยากเรียน”
“ดี งั้นเจ้าจงกัดฟันทน ถ้าเกิดอะไรผิดพลาด เจ้าตายได้ แต่ข้าจะไม่เป็นไร”
“อะไรนะ…?”
“เริ่มกันเลย”
โดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม กิสเลนวางฝ่ามือของเขาลงบนหลังของวาเนสซ่า
ฟู่ววว!
มานาเริ่มไหลออกจากฝ่ามือของกิสเลนเข้าสู่ร่างกายของวาเนสซ่า
เขาควบคุมมานาอย่างระมัดระวัง ให้มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ
มานาค่อย ๆ รวมตัวกันใต้สะดือของเธอ ก่อตัวเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
“นี่มัน…อะไรกัน?”
ดวงตาของวาเนสซ่าเบิกกว้าง เมื่อเธอสัมผัสบางสิ่งเป็นครั้งแรกในชีวิต
“หุบปากซะ นั่นคือมานาของข้าที่ไหลเข้าไปในตัวเจ้า จงจดจ่อกับมันให้ดี และจดจำว่ามันเคลื่อนไหวยังไง”
วาเนสซ่าตระหนักว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ
เธอหลับตาแน่น โฟกัสสมาธิทั้งหมดไปยังพลังงานแปลกประหลาดที่ไหลเวียนในร่างกาย
ฟู่…
