จำนวนทหารรับจ้างมีมากถึงหลายร้อยคน ในขณะที่นักเวทย์เพียงหกคน ไม่มีทางเอาชนะได้เลยหากต้องสู้กันจริง ๆ
“เ-เจ้าคนสารเลว…”
อัลฟอยพยายามทรงตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะปวดร้าวไปทั้งตัว แต่ความเจ็บปวดจากการถูกหยามเกียรตินั้นยิ่งแผดเผาเขายิ่งกว่า
“เจ้าจะต้องเสียใจที่ทำกับพวกเราแบบนี้! ข้าจะทำให้เจ้าชดใช้ความหยาบช้านี้แน่!”
อัลฟอยตะโกนด้วยความโกรธจัด ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความอับอาย
กิสเลนกลับเพียงหัวเราะเบา ๆ กับคำขู่ที่ไร้น้ำหนักของอีกฝ่าย
“เอาสิ ไปฟ้องเลย คิดว่าผู้เป็นนายของเจ้าจะเข้าข้างเจ้าหรือ? หรือเจ้าลืมสัญญาที่เซ็นไว้แล้ว? อยากกลับไปที่หอคอยตอนนี้เลยไหมล่ะ?”
“อึก…”
ฮิวเบิร์ตเคยเตือนอัลฟอยหลายครั้งไม่ให้มีปัญหากับกิสเลน
—“หมอนั่นมันไม่ใช่คนธรรมดาอย่าคุยกับเขาเลยแค่ทำตามที่เขาสั่งก็พอยิ่งเถียงก็ยิ่งแย่กับตัวเจ้าเองเท่านั้น”
เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย อัลฟอยได้แต่กัดฟันแน่นจนแทบจะแตก
และในขณะที่เขายังคงยืนด้วยความเดือดดาล เสียงของกิสเลนที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับข้า เจ้าคิดว่าจะรอดไปได้อย่างนั้นเหรอ? ถ้าเราแพ้สงคราม ผู้เป็นนายของเจ้าก็จะตัดขาดเจ้า ทิ้งเจ้าไปโดยไม่สนใจอะไรเลย”
คำพูดนั้นทำให้อัลฟอยและนักเวทย์คนอื่น ๆ หยุดนิ่งไปทันที ราวกับมีน้ำเย็นสาดเข้ามาเต็มใบหน้า
กิสเลนพูดถูก
