เหล่านักเวทย์นิ่งงันไป ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“อึก…”
นักเวทย์ที่เหลือได้แต่มองดูด้วยความตกใจ ขณะอัลฟอยยังคงถูกทุบตีอย่างหนัก
ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!
“หยุดที! ข้าขอโทษ! ข้าผิดไปแล้ว!”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของอัลฟอยที่เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเช่นนี้
ในหอคอยเวทมนตร์สการ์เลตเขาเคยได้รับการยกย่องและเกรงใจเสมอ สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ไม่มีวันคิดเลยว่าตนเองจะต้องพบเจอความอัปยศเช่นนี้
“อืม… คิดว่าพอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”กิสเลนพูดพลางหยุดการลงมือ อัลฟอยทรุดลงกับพื้น เข่ากระแทกพื้นพร้อมกับเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
“อึก… ฮึ…”
กิสเลนนั่งยองลงตรงหน้าอัลฟอยที่ตัวสั่นระริก สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“เจ้าโง่จริง ๆ หรือแค่แสร้งโง่กันแน่? เจ้าเป็นนักเวทย์ไม่ใช่หรือ? นี่คือเขตแดนของข้า คิดหรือว่าเจ้าจะรอดชีวิตได้ถ้าทำร้ายข้าที่นี่? หรือเจ้าแค่หวังว่าจะหนีไปได้?”
หากอัลฟอยปล่อยเวทมนตร์ทำร้ายกิสเลนจนได้รับบาดเจ็บหรือถึงตาย เขาจะถูกประหารในทันที แต่ความโกรธทำให้อัลฟอยมองไม่เห็นถึงผลลัพธ์เหล่านั้น
เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อัลฟอยก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์เสียที
นักเวทย์ร่วมกลุ่มของเขากำลังถูกทหารรับจ้างจ่อคอไว้ด้วยอาวุธ โดยไร้ทางต่อกรอย่างสิ้นเชิง
“อึก…”
ด้วยความแค้นใจ อัลฟอยกัดฟันแน่น แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้
