อัลฟอยโกรธจนตัวสั่น เขาเริ่มรวบรวมมานา วงเวทในหัวใจหมุนเร็วขึ้นเพื่อเตรียมปลดปล่อยเวทมนตร์ใส่กิสเลน
ป้าบ!
“อ๊าก!”
แต่ก่อนที่เวทมนตร์จะถูกปลดปล่อย ความเจ็บปวดก็ปะทุขึ้นในหัวของอัลฟอย และสายตาของเขาเริ่มพร่ามัว
‘เกิดอะไรขึ้น…?’
เขาไม่ทันได้เห็นว่าตัวเองถูกตีตอนไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเวทมนตร์ของเขาถึงล้มเหลว
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
อัลฟอยพยายามรวบรวมมานาอีกครั้ง แต่กิสเลนกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า
ป้าบ!
“อ๊ากก!”
เสียงการโจมตีครั้งนี้ดังชัดยิ่งกว่าเดิม อัลฟอยจับหัวทั้งสองข้างของเขาแน่น ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่าง
ป้าบ! ป้าบ!
“อ๊า! หยุดที!”
กิสเลนยืนอย่างสง่างาม มืออีกข้างไขว้หลังคล้ายพ่อมดที่ยืนสบาย ๆ ขณะลงโทษอัลฟอยด้วยไม้กระบองในมือ
ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!
“หยุด! ข้าบอกให้หยุด!”
อัลฟอยแทบบ้าไปแล้ว ทุกครั้งที่เขาพยายามรวบรวมมานา บางอย่างในร่างกายของเขากลับเหมือนถูกขัดขวาง ไม่สามารถปลดปล่อยมานาได้
ป้าบ! ป้าบ!
“อ๊ากก! กะ… โอ๊ย!”
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถทรุดลงกับพื้นได้เลย ทุกครั้งที่เขาพยายามล้มลง ไม้กระบองของกิสเลนก็ตีเข้าใส่เขาอีกครั้ง บังคับให้เขายืนตัวตรงเหมือนเดิม
“อ๊ากก!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
นักเวทย์คนอื่นที่ทนดูต่อไปไม่ไหวเริ่มรวบรวมมานาเพื่อเข้าแทรกแซง
เคร้ง!
แต่ก่อนที่พวกเขาจะขยับตัวได้ ทหารรับจ้างที่ล้อมอยู่รอบ ๆ ก็ชักอาวุธขึ้นจ่อที่คอของนักเวทย์ทันที
