แค่การที่กอร์ดอนหยิบเงินออกมาจากที่ ๆ ไม่เหมาะสมก็น่าตกใจพออยู่แล้ว แต่ยังไม่พอ พวกทหารรับจ้างยังนับเงินผิดอีก
เคาอาร์ตรงเข้าไปคว้าคอกอร์ดอนแล้วลากไปที่มุมหนึ่ง ก่อนจะชกเข้าเต็มแรง
“เจ้าไอ้โง่ตัวเหม็น! วันนี้ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆแน่ ไหนว่าตัวเองไม่สนเรื่องเงินไง?”
ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!
“โอ๊ย! ข้าขอโทษ! ข้าก็แค่คิดว่าข้าเอาไว้ใช้ล่วงหน้าสักหน่อยจะเป็นไรไป… โอ๊ย! หยุดตีข้าเถอะ! ข้าสำนึกแล้ว!”
ขณะที่กอร์ดอนโดนซ้อมอยู่ตรงมุม ฮิวเบิร์ตและเหล่าผู้อาวุโสก็ได้แต่มองด้วยความตะลึง
กิสเลนหันมายิ้มแห้งให้พวกเขา
“ข้าต้องขอโทษจริง ๆ คนพวกนี้บางทีไม่ได้รับการศึกษาเท่าไร ฮ่า ๆ เอาล่ะ พวกข้าจะไปแล้ว”
ก่อนที่จอมเวทจะทันตอบอะไร กิสเลนก็หมุนตัวและตะโกนว่า
“ไปกันได้แล้ว พวกปัญญาอ่อน!”
กลุ่มของกิสเลนออกจากหอคอยอย่างรวดเร็ว
แม้หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว จอมเวททั้งหลายยังคงยืนอึ้ง ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ทันทีที่ออกจากเมือง กิสเลนก็หยุดกึกอย่างกะทันหัน ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
“อ้อ ข้าลืมเรื่องนายประตู”
เบลินดามองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
“นี่ท่านไม่ได้แกล้งเขาเพราะความคึกหรือไง?”
“แกล้งเขา? ข้าจริงใจเสมอนะ”
“แน่ล่ะ…”เบลินดาจ้องเขาด้วยสายตากดดัน แต่กิลเลียนรีบขยับเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสอง
“แผนของท่านสำเร็จจริง ๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าหอคอยจะยอมตามเงื่อนไขทุกอย่างของท่าน”
