บรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วทำให้เบลินดา กิลเลียน และเคาอาร์มองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
เมื่อครู่สถานการณ์ดูเหมือนจะรุนแรงถึงขั้นมีคนต้องสละชีวิตได้ แต่พอเพียงกิสเลนพูดถึงการจัดหาหินรูนอย่างต่อเนื่อง เหล่านักเวทที่ก่อนหน้านี้ดูแข็งกร้าวกลับแสดงความอ่อนน้อมทันที
ราวกับว่าพวกเขากระหายหินรูนเหล่านี้จนไม่อาจหาที่อื่นมาแทนได้
การเจรจาครั้งนี้สำเร็จลุล่วงก็เพราะกิสเลนมีความรู้เกี่ยวกับอนาคต ผู้คนที่ไม่รู้ว่าเขาได้ย้อนเวลากลับมาไม่มีทางเข้าใจการกระทำของเขาได้เลย
เบลินดาลูบเข็มกลัดของตัวเองด้วยความคิดลึกซึ้ง
‘…ต้องมีจุดอ่อนอะไรบางอย่างแน่ พวกเขาคงปกปิดอะไรบางอย่างไว้ เราจะหาทางใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพิ่มเติมได้ไหม?’
เธอเป็นคนที่คิดในเชิงปฏิบัติ จึงละความพยายามที่จะเข้าใจสถานการณ์ และหันไปมุ่งเน้นว่าจะใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไรแทน
หลังจากถูกดึงเข้าไปพัวพันกับแผนการของกิสเลนมาหลายครั้ง เธอก็เริ่มคุ้นชินกับแนวทางการจัดการของเขา
ในขณะที่ทั้งสามกำลังจมอยู่ในความคิด กิสเลนเริ่มพูดต่อ
“พูดตามตรง เราไม่ได้วางแผนที่จะโจมตีดินแดนใดเลย พวกเราไม่มีศักยภาพที่จะทำเช่นนั้น”
“อย่างนั้นหรือ? แล้วทำไมถึงพูดถึงสงคราม?” ฮิวเบิร์ตถามขึ้นอย่างสนใจทันที
ถ้าพวกเขาไม่ได้วางแผนโจมตี การส่งนักเวทไปช่วยก็คงไม่ใช่ภาระหนักหนาเกินไปนัก
