ทันทีที่เหล่านักเวทออกจากห้อง กิลเลียนก็หันมาถามกิสเลนด้วยสีหน้าฉงน
“นายท่าน สิ่งที่ท่านหมายถึงนักเวทส่วนตัวนี่คืออะไร? ท่านไม่ได้วางแผนจะจ้างนักเวทไม่ใช่หรือ?”
กิลเลียนและเบลินดาต่างทราบเกี่ยวกับแผนของกิสเลนที่จะจ้างนักเวท เพราะเขาได้อธิบายไว้คร่าว ๆ ก่อนหน้า ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ไม่ได้คาดคิดว่าการเจรจาจะสำเร็จลุล่วงไปเช่นนี้
“อืม…มันก็แค่ผลประโยชน์เสริม พวกเขาไม่สามารถหานักเวทครบสิบคนให้เราได้ ฉันก็เลยได้สิ่งอื่นแทน”
“แต่ผู้อาวุโสพูดเหมือนว่านางไม่ได้มีความสามารถอะไร แถมส่วนใหญ่ทำแต่งานจิปาถะ ท่านมั่นใจหรือว่านางเหมาะสม?” กิลเลียนถามด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าคน ๆ นั้นมีพรสวรรค์แค่ไหน แต่มันขึ้นอยู่กับว่าจะใช้เขาอย่างไร”
เมื่อได้ยินคำตอบที่มั่นใจของกิสเลน กิลเลียนจึงหยุดถามต่อ มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะตั้งคำถามถึงการตัดสินใจของเจ้านาย เขาทำได้เพียงหวังว่าคนที่เพิ่มเข้ามาจะไม่กลายเป็นภาระ
ในขณะเดียวกัน เคาอาร์ที่เงียบฟังอยู่ตลอด กลับมีสีหน้าฉงน
การได้เพียงแค่คนรับใช้หนึ่งคนมาแทนนักเวทสี่คนที่ขาดหาย ดูเหมือนเป็นการแลกเปลี่ยนที่แย่อย่างชัดเจน และการแต่งตั้งคนรับใช้เป็นนักเวทส่วนตัวของขุนนาง? นั่นมันแทบจะไม่เคยได้ยินมาก่อน
‘เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?’
