เหล่าผู้อาวุโสที่กำลังจะเผลอแสดงความตื่นเต้น รีบปรับสีหน้าให้สงบนิ่งและพยายามเลียนแบบท่าทีไม่ใส่ใจของฮิวเบิร์ต
“อืม ใช่ ไม่ได้มากอย่างที่ข้าคาดหวัง คุณภาพก็ดูไม่น่าประทับใจเท่าไหร่”
“แต่ไหน ๆ เจ้าก็ลำบากมาถึงนี่แล้ว เราก็ควรจะซื้อไว้ทั้งหมด”
“ใช่แล้ว จริง ๆ ถ้าไม่ใช่เราที่ซื้อ เจ้าคงโดนหลอกที่อื่น ฮ่า ๆ ๆ”
“ใช่ โลกนี้มันอันตรายมาก เด็กหนุ่มแบบเจ้าน่าจะยังไม่คุ้นเคย โฮะ ๆ ๆ”
เหล่าผู้อาวุโสแลกเปลี่ยนคำพูดกันไปมา พร้อมหัวเราะเบา ๆ แต่พวกทหารรับจ้างที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กลับแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เคาอาร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“พวกเขาแสดงได้แย่มาก”
คำพูดนี้ทำให้เหล่านักเวท รวมถึงฮิวเบิร์ต หน้าแดงจัดด้วยความโกรธ
ผู้อาวุโสคนหนึ่งถึงกับเอามือกุมหน้าอก สูดลมหายใจอย่างยากลำบาก ราวกับจะหมดสติ
มันน่าตลกที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าการแสดงออกนั้นชัดเจนแค่ไหน
เหล่าทหารรับจ้างที่ยืนอยู่รวมกลุ่มกันเริ่มกระซิบกระซาบ
“พวกหอคอยเวทมนตร์มันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกตลาดล่าง พวกเขาเล่นละครน้ำเน่า เพื่อจะกดราคา”
“เนอะ? ควรจะเป็นการซื้อขายแบบเร็ว ๆ แท้ๆ แต่กลับมีพิธีรีตองเกินเหตุ”
“คนก็เหมือนกันหมด แค่แกล้งทำตัวสูงส่ง จริง ๆ ก็ธรรมดานั่นแหละ”
สำหรับเหล่าทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์ มันชัดเจนมากว่าพวกนักเวทกำลังพยายามแสดงละครเพื่อกดราคาสินค้า
