เมื่อคิดได้ดังนั้น ฮิวเบิร์ตก็กลับมาพูดต่อด้วยสีหน้าอึดอัดเล็กน้อย
“ฮึ่ม งั้นเจ้าคือทายาทลอร์ดแห่งเพอร์เดียม? แต่พวกที่ตามเจ้า…นี่เป็นชุดของทหารที่เพอร์เดียมงั้นหรือ? หรือเป็นแฟชั่นใหม่ที่นั่น?”
“ไม่ใช่หรอก พวกนี้เป็นทหารรับจ้างที่เดินทางมากับข้า”
“อ้อ… งั้นพวกเขาเป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่โจร?”
ในที่สุด ฮิวเบิร์ตก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
ในดินแดนยากจนที่มีกำลังพลไม่มากนัก มันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับขุนนางที่จะจ้างทหารรับจ้างมาเป็นผู้คุ้มกันระหว่างการเดินทาง
“เอาล่ะ ยังไงก็ตาม การตัดสินใจมาที่นี่แทนที่จะไปหอคอยเวทมนตร์คริมสันถือเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด”
แม้คำพูดของฮิวเบิร์ตจะดูสุภาพ แต่ในใจเขากลับระงับความไม่พอใจอย่างเงียบ ๆ
ในอดีต เขาคงไม่ลดตัวมาทำการค้าด้วยตนเอง และยิ่งไม่มีทางแสดงตัวในเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้
ในฐานะเจ้าหอคอยที่ทรงเกียรติที่สุดในภาคเหนือ การเจรจากับพ่อค้าธรรมดาเป็นเรื่องที่ดูไม่สมควรสำหรับเขา
‘แต่ตอนนี้ ข้าจะทำให้ได้กำไรคุ้มค่ากับสิ่งนี้’
ด้วยท่าทีทะนงตัว ฮิวเบิร์ตกล่าวต่อ
“ลองมาดูปริมาณก่อนเถอะ”
เขาเหลือบมองกองรูนสโตนบนเกวียนอย่างคร่าว ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่มากอย่างที่คาดไว้ ข้าลงมาด้วยความคิดว่ามันจะมหาศาลกว่านี้ เสียเวลาเปล่าจริงๆ”
ความจริงแล้ว มันคือปริมาณที่มากมหาศาลจนหัวใจเขาเต้นแรง
