ต่เมื่อเห็นว่าเป็นแค่ทหารรับจ้าง เขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องแสดงความเคารพ
กิสเลนที่ยืนไขว้แขนอยู่ด้านหลัง กำลังถอนหายใจเงียบ ๆ
“รูปลักษณ์ที่ดูซอมซ่อมักนำมาซึ่งการดูถูกอยู่เสมอ”
ในช่วงที่เขายังเป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง ไม่มีใครกล้าเมินเขา แม้เขาจะแต่งตัวเรียบง่ายหรือคนของเขาดูไม่เรียบร้อย เพียงแค่เห็นธงของเขา ผู้คนก็จะก้มหัวหรือหลีกเลี่ยงทันที
แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้เป็นราชาแห่งทหารรับจ้างอีกต่อไป และชื่อของเพอร์เดียมเองก็ไม่ได้เป็นที่รู้จักมากมาย รูปลักษณ์จึงกลายเป็นสิ่งสำคัญ
“ดูเหมือนข้าจะต้องเริ่มแต่งตัวให้สมฐานะเมื่อมีเงินมากขึ้น”
เขาไม่โทษยาม เพราะการตัดสินคนจากรูปลักษณ์นั้นเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แม้แต่ในอดีต คนก็จดจำเขาจากธงมากกว่าจากเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่
แต่สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่ากิสเลนจะมีความอดทนพอที่จะเสียเวลาเถียงกับยาม
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล
“ข้าไม่อยากเสียเวลาเถียงกับยามเฝ้าประตู ไปตามผู้แทนการค้าของหอคอยมา หรือไม่ก็ตามท่านเจ้าแห่งหอคอยมาเลยดีกว่า”
ยามมองเขาเหมือนคนเสียสติ
“ข้าบอกว่าเราไม่ซื้ออะไรทั้งนั้น! หอคอยแห่งเพลิงแดงไม่ได้ยุ่งกับของเก่าเก็บไร้ค่าทั่วไป! เจ้าคิดว่าจะพบกับท่านเจ้าแห่งหอคอยได้ง่าย ๆ อย่างนั้นรึ? แม้แต่ท่านเคานต์บริแวนต์ยังต้องจองคิวเลย!”
กิลเลียนที่อดทนต่อความไร้มารยาทไม่ไหวแล้ว ขู่กลับด้วยเสียงกร้าว
“เจ้านี่ช่างกล้าจริง ๆ ที่พูดแบบนี้ทั้งที่เป็น
