เพียงยามประตู สงสัยว่าเจ้าคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ?”
ยามสะดุ้งกับท่าทีข่มขวัญของกิลเลียน แต่ก็พยายามรวบรวมความกล้ากลับมา
“อย่ากลัวไปเลย! เจ้าเป็นหน้าตาของหอคอย!”
เขาเตือนตัวเองว่า เพียงนักเวทไม่กี่คนจากหอคอยก็สามารถจัดการกับกลุ่มทหารรับจ้างเหล่านี้ได้ในพริบตา
“เจ้ารู้ไหมว่านี่คือที่ไหน? จงออกไปจากที่นี่ซะ!”
มองเห็นยามที่โวยวายเสียงดัง กิสเลนก็ถอนหายใจ
“เราคงไม่ได้เข้าไปง่าย ๆ แบบนี้แน่”
เขาโบกมือให้เคาอาร์ ซึ่งแอบหยิบรูนสโตนชิ้นเล็ก ๆ จากเกวียนแล้วส่งให้กิสเลน
เคาอาร์ทำทุกอย่างอย่างรอบคอบเพื่อไม่ให้เปิดเผยของในเกวียนมากเกินไปจนดึงดูดความสนใจ
“อย่างน้อยกัปตันก็ยังมีหัวคิดบ้าง”กิสเลนพึมพำพร้อมรับรูนสโตนเข้ามือ
กิสเลนยิ้มบาง ๆ ขณะหยิบรูนสโตนขึ้นมาแล้วถือไว้ตรงหน้าของยาม
“เจ้าเป็นคนของหอคอย งั้นเจ้าคงรู้ว่านี่คืออะไร เรามาที่นี่เพื่อขายมัน”
ยามมองรูนสโตนที่เปล่งแสงอ่อน ๆ ออกมาจากผิวที่คล้ายคริสตัล แสงนั้นดูเหมือนจะสะกดสายตาเขาไว้
คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
เขาจดจำรูนสโตนได้ทันที
ราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่ ยามจ้องมันอย่างพูดไม่ออก ขณะที่กิสเลนเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาและพูดขึ้นอีกครั้ง
“ยังไม่สนใจอยู่อีกหรือ? จริงเหรอ? งั้นข้าจะกลับแล้วนะ”
ยามสะดุ้งกลับมามีสติ ราวกับมีน้ำเย็นสาดเข้าหน้า
นักเวทในหอคอยแห่งเพลิงแดงต่างก็ไม่พอใจที่โดนหอคอยเพลิงสีแดงเ
