‘ข่าวลือคงเป็นความจริง! นายน้อยต้องร่ำรวยมากแน่ ๆ ถึงได้ใจกว้างขนาดนี้!’
‘เขาว่ากันว่าความมั่งคั่งทำให้คนใจกว้าง นายน้อยคงเป็นแบบนั้นสินะ’
พวกสาวใช้สบตากันอย่างตื่นเต้น ดีใจจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่
พวกนางสังเกตได้ชัดเจนว่ากิสเลนเปลี่ยนไปมากช่วงหลังนี้ เขาเลิกตะคอกใส่พวกนางหรือทำให้ชีวิตลำบากยากเย็น และตอนนี้เขายังใจดีถึงขั้นแจกของอีก ซึ่งไม่มีใครคาดคิดเลยว่าจะเกิดขึ้น
แน่นอนว่าความกลัวที่เขาจะกลับไปเป็นคนเดิมยังมีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พวกนางก็มีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ
“อย่าลืมบอกทุกคนด้วยนะว่าข้าได้รับของแล้ว และบอกพวกเขาด้วยว่าข้าจะไปเยี่ยมพวกเขาเร็ว ๆ นี้”กิสเลนพูดขึ้น
“เจ้าค่ะ นายน้อย”
หลังจากจัดการกับของขวัญที่ไม่คาดฝันเรียบร้อยแล้ว กิสเลนหันมาสำรวจสภาพร่างกายของตัวเอง
“นี่มันแปลกจริง ๆ”เขาพึมพำ
เขาลุกจากเตียง รู้สึกถึงความระบมที่ยังเหลืออยู่ในร่างกาย ก่อนจะมองตัวเองในกระจก
สีหน้าซีดคล้ำผิดปกติที่เคยเป็นผลจากพิษของงูโลหิตหายไปแล้ว แม้ใบหน้ายังซีดเซียวและดูอ่อนแรงอยู่ แต่ร่างกายกลับฟื้นตัวได้มากกว่าที่เขาคาดไว้
ด้วยความสงสัย กิสเลนนั่งลงขัดสมาธิและเริ่มทำสมาธิ สำรวจการไหลเวียนของพลังมานาในตัวเอง
หลังจากทำสมาธิอยู่นาน กิสเลนลืมตาขึ้นพร้อมกับสีหน้าฉงน
“มานาของข้า… มันเปลี่ยนไป”
ตามที่เขารู้ มานานั้นถูกกำหนดโดยวิธีฝึกฝน ลักษณะนิสัย และสภาพร่างกายของผู้ใช้เป็นหลัก
