“หืม? ท่านผู้บัญชาการอัศวิน มีธุระอะไรกับข้า?”กิสเลนเอ่ยถามด้วยท่าทีสงสัย
เขารู้อยู่แล้วจากรายชื่อของขวัญที่ได้รับในตอนเช้าว่าแรนดอล์ฟเป็นหนึ่งในผู้ส่งของมาให้ การที่อีกฝ่ายรีบมาพบเขาด้วยตัวเองในตอนนี้ช่างดูร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวล
แรนดอล์ฟกลืนน้ำลายพร้อมมองใบหน้าเรียบเฉยของกิสเลนด้วยความหงุดหงิดในใจ
‘เจ้านี่ช่างเลือดเย็นจริง ๆ ช่างโลภเสียจนน่ารังเกียจ คิดจะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวสินะ! ไอ้สารเลว!’
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำด่าทอ แต่แรนดอล์ฟก็ฝืนยิ้มอย่างกว้าง
“หลังจากได้เห็นความองอาจของท่านเมื่อวานนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกมีความหวังกับอนาคตของดินแดนเรายิ่งนัก แต่ขออภัยที่ต้องพูดตรง ๆ นะท่านนายน้อย ดินแดนของเราอาจจะไปได้ไม่ไกลนักหากท่านมุ่งแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวเพียงอย่างเดียว”
กิสเลนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
“ผลประโยชน์ส่วนตัว? ข้าจำได้ว่าได้บอกชัดเจนแล้วว่าจะสนับสนุนดินแดนแทนเรย์โฟลด์นี่”
แรนดอล์ฟรีบส่ายหน้า
“ไม่ใช่แบบนั้นเลยท่านนายน้อย การสนับสนุนด้านการเงินอย่างเดียวไม่อาจแก้ปัญหาทั้งหมดได้ สิ่งที่ต้องการการดูแลมากที่สุดตอนนี้คือกองอัศวิน”
