ซวอลเตอร์ยังคงจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและจริงจังอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสบตากับลูกชายเลย
หลังจากกระแอมเบา ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น
“วันนี้อากาศดี”
“ใช่”
“อากาศดีจริง ๆ”
“ใช่ ข้าก็ว่าอย่างนั้น”
กิสเลนที่เริ่มเบื่อกับบรรยากาศอันน่าอึดอัด ตอบด้วยน้ำเสียงเอือมระอา
บรรยากาศในห้องค่อย ๆ เงียบลงจนชวนอึดอัด
ซวอลเตอร์ที่จ้องออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่กะพริบตา จู่ ๆ ก็เริ่มพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง
“กำแพงด้านหนึ่งของป้อมปราการทางเหนือต้องซ่อมแซมมานานแล้ว พวกเขาบอกว่าต้องใช้เงินประมาณ 5,000 เหรียญทอง… อืม ไม่สิ ลืมมันไปเถอะ ข้าแค่พูดเรื่อยเปื่อย”
”…”
เมื่อกิสเลนยังคงเงียบ ซวอลเตอร์ก็หลับตาและถอนหายใจลึก ๆ
“เฮ้อ… แล้วข้าจะไปหาเงิน 5,000 เหรียญทองจากไหนได้ในเวลาแบบนี้? อีกไม่นานพวกเราก็ต้องออกไปสู้กับพวกคนเถื่อนอีก… เฮ้อ มันเป็นเพราะความบกพร่องของข้าเอง ข้าช่างไร้คุณธรรมจริง ๆ ไม่เคยคิดเลยว่าดินแดนจะจนถึงเพียงนี้”
กิสเลนมองบิดาของตัวเองด้วยสีหน้าที่แทบจะอึ้งพูดไม่ออก
ถึงเขาจะไม่ได้เอ่ยขอเงินตรง ๆ แบบอัลเบิร์ตหรือแรนดอล์ฟ แต่ใคร ๆ ก็ดูออกว่านี่คือการอ้อมค้อมขอเงินแบบชัดเจนที่สุด
ทันใดนั้น คำพูดของมารดาก็ผุดขึ้นมาในความคิดของกิสเลน
