“เอาเถอะ ไม่ต้องเร่งรีบอะไรนัก ข้าจะหาคำตอบเมื่อร่างกายฟื้นตัวเต็มที่แล้ว บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ก็ได้”
แม้จะรู้สึกฉงนกับสิ่งแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น แต่กิสเลนก็ไม่มีเวลามากพอจะใส่ใจกับมัน สิ่งสำคัญในตอนนี้คือร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวเร็วกว่าที่คาดไว้มาก
“ข้าคิดว่าคงต้องพักอย่างน้อยสองสัปดาห์ แต่ดูเหมือนว่าข้าจะกลับมายืนได้เร็วกว่าที่คิด”
แม้ว่ามานาของเขายังมีบางอย่างผิดปกติ แต่ความแปลกประหลาดนั้นยังไม่รุนแรงถึงขั้นต้องกังวลในตอนนี้ มันเป็นเรื่องที่สามารถจัดการได้ในภายหลัง
สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการกลับไปจัดการเรื่องราวเร่งด่วนต่าง ๆ
ขณะที่กิสเลนกำลังเตรียมตัวกลับไปทำงาน เสียงร่าเริงของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง
“ฮ่า ๆ ๆ! ท่านนายน้อยผู้น่ายกย่องในที่สุดก็ฟื้นตัวแล้ว! ท่านดูดีกว่าเมื่อวานมาก ข้าต้องบอกเลยว่าช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง สมกับเป็นอัศวินในหมู่อัศวิน และผู้นำดินแดนในอนาคต ช่างเป็นบุรุษที่เปี่ยมด้วยพลังเหลือเกิน!”
คนที่กล่าวชมอย่างเว่อวังด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วนั่นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากแรนดอล์ฟหัวหน้ากองอัศวินแห่งเพอร์เดียม
กิสเลนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชายผู้นี้ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในใจ
‘ก็ยังปากหวานไม่เปลี่ยน’
