สำหรับริคาร์โดที่ชอบความสบาย งานใช้แรงงานหนักนั้นช่างเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัว
“อืม นั่นก็ต่อเมื่อทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ถ้านายน้อยตายในป่านั่น เรื่องคงไม่จบง่าย ๆ แบบนี้หรอก พวกเราคงถูกประหารแน่ ๆ”
“อะแฮ่ม ข้าไม่คิดว่านายน้อยจะตายหรอกนะ เขาผ่านเรื่องวุ่นวายมาได้ตั้งมากมาย แม้จะเป็นเพราะโชคช่วย แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะตายง่าย ๆ”
ถ้านายน้อยตาย สโคแวนก็จะต้องรับผิดชอบกับการตายนั้นเพราะรายงานเท็จของเขา การกระทำนั้นจะถูกมองว่าเป็นการกบฏต่อท่านลอร์ด
“เฮ้อ ก็ได้แต่หวังว่าพวกที่ออกไปตามเขาจะพาตัวเขากลับมาได้อย่างปลอดภัย” ริคาร์โดพูดพลางคลิกปาก
สโคแวนถอนหายใจอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ไม่มีทางระบายความตึงเครียดออกไปได้
ผ่านไปไม่นาน ริคาร์โดก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “กัปตัน ถ้าเจ้าออกไปได้ เจ้าจะทำอะไรต่อ?”
“อืม… ข้าคงกลับไปบ้านเกิดแล้วทำไร่ทำสวน เป็นอัศวินที่นี่ได้เงินไม่มากแถมยังเหนื่อยเกินไป”
“บ้านเกิดเจ้าอยู่ที่ไหน?”
สโคแวนเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน “จริง ๆ แล้วก็ที่นี่แหละ ในเพอร์เดียม”
ริคาร์โดหันมามองด้วยสายตาผิดหวัง ใบหน้าเขาแสดงออกชัดว่า“เจ้าพูดจริงเหรอเนี่ย?”
“…พวกเขาไม่ปล่อยให้เจ้าทำไร่ทำสวนนานหรอก ที่ดินนี้คนก็ขาดแคลนอยู่แล้ว อีกไม่กี่ปีก็อาจจะเรียกเจ้ากลับไปเป็นอัศวินอีก”
“เฮ้อ ข้าอยู่ในเพอร์เดียมมาตลอดชีวิต แต่พูดตรง ๆ เลยว่าข้าเบื่อเต็มที ไม่มีเงิน ไม่มีเมีย…”
