ริคาร์โดขมวดคิ้ว มองด้วยความงุนงง “แต่งงานมันยากตรงไหน? เจ้าก็ไม่เห็นต้องใช้เงินสักเท่าไหร่ ข้านี่สิ มีปัญหามากกว่า เพราะต้องคอยระวังไม่ให้ผู้หญิงแย่งกัน ข้าถึงยังไม่แต่งงานเสียที”
สโคแวนถึงกับทำหน้าตาไม่อยากเชื่อ หันไปมองริคาร์โดพลางขมวดคิ้วแน่น “…ไอ้คนโชคดีเอ๊ย”
สำหรับคนหน้าตาดีอย่างริคาร์โด การแต่งงานคงเป็นเรื่องที่ไม่ต้องห่วงเลยแม้แต่น้อย
‘ถ้าข้าเกิดมาหน้าตาแบบนั้นบ้างล่ะก็…’
แถมเจ้านี่ยังไม่ต้องพยายามอะไรเลยจริง ๆ—เงินเดือนทหารในเพอร์เดียมที่ว่าต่ำก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เพราะผู้หญิงที่ชื่นชอบเขาตั้งชมรมสนับสนุน ส่งเสบียงให้ไม่ขาด
สโคแวนอดไม่ได้ที่จะคิดว่าโลกนี้มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
เขาต้องทำงานหนักแทบกระดูกหักกว่าจะได้เป็นอัศวิน แต่ริคาร์โดเหมือนไม่ต้องพยายามอะไรเลย
‘หน้าตาดีคงนับเป็นพรสวรรค์สินะไอ้หมอนี่มันโชคดีจริงๆ’
ในขณะที่สโคแวนกำลังครุ่นคิดว่าจะตีหัวริคาร์โดระบายความหมั่นไส้ดีไหม เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากทางเข้าคุก
“หืม? เกิดอะไรขึ้น?”
สโคแวนรีบยื่นหน้าชิดลูกกรง เช่นเดียวกับริคาร์โด
พวกที่กำลังพูดคุยอยู่กับผู้คุมเริ่มเดินตรงเข้ามาทางพวกเขา
เมื่อทั้งสองเห็นใบหน้าของคนที่นำกลุ่มมา ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง
“น่ะ-นายน้อย!”
“ท่านยังมีชีวิตอยู่!”
กิสเลนยืนอยู่หน้าลูกกรง โบกมือยิ้มให้
