สโคแวนสามารถใช้มานาเพื่อหนีออกไปได้ตั้งแต่แรก แต่เขาเลือกอยู่ในคุกเพราะรู้ดีว่าหากหนีไป สถานการณ์จะยิ่งเลวร้าย
กิสเลนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
“ไม่เป็นไร ออกมาได้แล้ว พวกเจ้าทั้งคู่ได้รับการอภัยโทษแล้ว”
เมื่อถูกนายน้อยเร่ง สโคแวนและริคาร์โดสบตากันด้วยรอยยิ้มเก้อเขิน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกจากกรงขังอย่างระมัดระวัง
“ขอบคุณครับ”
“เราเป็นอิสระจริงๆ ใช่ไหม?”
“ใช่ พวกเจ้าสามารถกลับไปปฏิบัติหน้าที่ได้ตามปกติ”
กิสเลนตบไหล่ทั้งสองคนเบาๆ ก่อนล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมและหยิบถุงผ้าออกมาสองใบ
“นี่ เอาไปสิ”
สองคนรับถุงผ้ามาด้วยความสงสัย และเมื่อเปิดดูข้างในก็ต้องตาโต
ภายในถุงเต็มไปด้วยเหรียญทอง
“ท-ท่านให้อะไรพวกเรานี่?”
“นี่เป็นของเราจริงๆ เหรอ?”
ทั้งสองคนมองนายน้อยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่กิสเลนเพียงยักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“พวกเจ้าช่วยให้ข้าเข้าไปในป่าอสูรโดยไม่มีอุปสรรค นี่คือรางวัลของพวกเจ้า มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะตอบแทนงานที่ทำได้ดี”
ต่างจากขุนนางคนอื่นๆ ที่มักจะใช้ความจงรักภักดีเพียงอย่างเดียวในการควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชา กิสเลนที่มีภูมิหลังเป็นทหารรับจ้างรู้ดีว่ารางวัลที่เหมาะสมคือสิ่งจำเป็นในการรักษาความภักดี
“ขอบคุณครับ!”
“จะเอาไปใช้ให้คุ้มเลย!”
สโคแวนและริคาร์โดยิ้มจนแก้มปริ โค้งตัวขอบคุณซ้ำไปซ้ำมา
