พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ได้รับอิสรภาพ แต่การที่นายน้อยมอบเงินจำนวนมากเช่นนี้ให้ยิ่งทำให้พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อ
“เอาล่ะ เจอกันใหม่คราวหน้า ถ้าต้องการอะไรจะเรียกพวกเจ้าอีกที”
“ครับ เรียกใช้เราได้ตลอดเวลาเลย!”
“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ!”
สองคนโค้งตัวลานายน้อยจนหลังทำมุมฉากพอดี เห็นเขาเดินออกจากคุกไป
‘ทำงานกับคนที่จ่ายเงินดีนี่มันรู้สึกดีจริงๆ’ กิสเลนคิดในใจพลางหัวเราะเบาๆ ขณะเดินออกจากเรือนจำ
ถึงโฮเมิร์นจะต้องบ่นเขาเรื่องพังประตูคุกแน่ๆ แต่เขาก็คิดว่ามันเป็นความผิดของยามที่ไม่ยอมเปิดให้ตั้งแต่แรก
หลังจากกิสเลนจากไป สโคแวนที่กำลังคลำถุงเหรียญในมืออยู่หันไปถามริคาร์โด
“ได้เงินเยอะขนาดนี้ เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”
ริคาร์โดคิดอยู่สักครู่ก่อนยิ้มกว้าง
“ข้าได้กินข้าวฟรีมาหลายวันแล้ว ข้าว่าจะจัดงานเลี้ยงให้พวกสาวๆ ในคลับ เป็นการตอบแทนพวกเขาสักหน่อย เงินเยอะขนาดนี้คงจัดงานใหญ่ได้เลย”
“ไม่เก็บเงินไว้ใช้บ้างรึไง?”
“จะเก็บทำไมล่ะ? ถ้าข้าขาดอะไร เดี๋ยวก็ขอจากพวกเขาได้อยู่ดี”
“…ไอ้คนโชคดีเอ๊ย”
สโคแวนขมวดปากแน่น รู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมของโลกอีกครั้ง
ในขณะที่สโคแวนทั้งดีใจและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน กิสเลนก็เดินทางไปเยี่ยมเบลินดาที่ตอนนี้ยังคงพักฟื้นอยู่บนเตียง
