แรนดอล์ฟระเบิดอารมณ์ใส่คำพูดของกิสเลน ตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
“การลงทุน? ลงทุนน่ะเหรอออ? ท่านเคยรู้จักคำว่าการลงทุนด้วยเหรอ? ท่านมันรู้แต่กินกับถ่าย! คราวนี้อย่ามาห้ามข้านะ! ข้าจะหักกระดูกเจ้าบ้านี่เดี๋ยวนี้… เดี๋ยวก่อน นั่นมันอะไร? ท่านลอร์ด!”
ขณะที่แรนดอล์ฟพุ่งเข้าใส่กิสเลน เขาชะงักกึกกลางทาง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ทุกคนหรี่ตามองเมื่อแสงบางอย่างส่องกระจายไปทั่วห้อง ดึงความสนใจไปยังสิ่งที่อยู่ในหีบ
“นั่น… นั่นมันอะไรกัน…?”
“เป็นไปไม่ได้…”
สีหน้าของเหล่าที่ปรึกษาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นก้อนแร่ที่ผสมอยู่กับหินเรืองแสงในหีบ
กิลเลียนพยักหน้าเบาๆ ให้กิสเลนก่อนจะเดินออกจากห้องโถงใหญ่ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะทุกสายตาต่างจับจ้องอยู่กับสิ่งที่อยู่ในหีบ
ความเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งห้องอย่างน่าอึดอัด
ในที่สุด ซวอลเตอร์ซึ่งได้สติคืนมาก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก:
“นี่มัน… นี่มันอะไรกัน?”
แม้เขาจะรู้คำตอบดีอยู่แก่ใจ แต่ก็ยังไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองได้ ซวอลเตอร์จึงมองไปยังกิสเลนเพื่อรอคำยืนยัน
กิสเลนยิ้มบางๆ ก่อนตอบกลับ:
“นี่คือรูนสโตน ข้าพบมันในป่าอสูร”
“อ-อะไรนะ? จริงเหรอ? แล้วเจ้าทำได้ยังไงในเวลาแค่นี้?”
“พวกเราไม่ได้สำรวจทั้งป่า เราเลือกเจาะจุดที่มีทรัพยากรโดยตรง ตอนนี้เราวางแผนที่จะสร้างเส้นทาง สร้างป้อมปราการ และเริ่มการขุดอย่างเป็นระบบ”
