ฝึบ!
ขวานของกิลเลียนหยุดอยู่ห่างจากลำคอของอัศวินเพียงไม่กี่นิ้ว พร้อมจะฟันลงอย่างไร้ความปรานี
แต่ก่อนที่ขวานจะฟันลง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“รอก่อน”
คำสั่งที่สงบนิ่งของกิสเลนดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้ขวานที่กำลังแกว่งหยุดชะงักในทันที
ติ๊ง…ติ๊ง…
แม้ขวานจะหยุดไว้ได้ทัน แต่คอของอัศวินก็ถูกบาดจนเลือดซึมออกมาช้าๆ หยดลงสู่พื้น
“ฮ้า…ฮ้า…”
อัศวินที่ยังคุกเข่าอยู่หายใจถี่รัว ใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นตระหนก
‘พวกมันบ้ากันไปหมด!’
หากกิสเลนไม่สั่งหยุดไว้ตอนนี้ หัวของเขาคงหลุดจากบ่าตกลงไปกองกับพื้น เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนถึงความใกล้ชิดของความตาย
ร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้านเมื่อมองเห็นเลือดของตัวเองที่หยดลงเปื้อนพื้นดิน
‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…?’
เขาไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้เลย จนถึงตอนนี้ เขามองว่ากิสเลนเป็นเพียงตัวปัญหา เป็นเด็กที่ไม่มีใครเคารพยำเกรง
แต่ตอนนี้? ตอนนี้กิสเลนกลับดูน่ากลัว
‘ความน่าเกรงขามนี้…’
อัศวินมองเหล่าทหารรับจ้างที่ยืนล้อมเขาไว้ พวกเขาที่เคยดูเหมือนคนไร้ระเบียบ ยามนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง และสายตาที่เต็มไปด้วยความภักดีนั้น พวกเขาดูราวกับพร้อมจะพลีชีพเพื่อกิสเลน
‘นี่คือคนเดียวกับที่เคยถูกหัวเราะเยาะอย่างนั้นหรือ?’
