ภาพของชายหนุ่มผู้อ่อนแอที่เขาเคยรู้จักเลือนหายไปจากความทรงจำ เหลือเพียงภาพของผู้นำผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่สามารถชักนำจิตวิญญาณของเหล่าทหารรับจ้างให้ลุกโชนราวเปลวไฟ
ตึก… ตึก…
เสียงฝีเท้าดังก้องในความเงียบ กิสเลนก้าวเข้าไปหาอัศวินด้วยท่าทีสบายๆ ดูไม่ใส่ใจกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัว
แต่ยิ่งกิสเลนขยับเข้าใกล้ บรรยากาศรอบตัวเขาก็ยิ่งหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทหารที่ยืนล้อมอัศวินอยู่พากันปล่อยอาวุธลงพื้นทีละคน ก่อนจะคุกเข่าลงโดยไม่กล้าสบตา
แม้แต่คนที่เคยดูแคลนกิสเลนในอดีตยังต้องก้มหน้าลงยอมจำนนต่อแรงกดดันที่เขาสร้างขึ้น
“เกือบไปแล้วนะนี่… น่ากลัวใช่ไหมล่ะ?”
กิสเลนยิ้มบางขณะยื่นมือช่วยดึงอัศวินให้ลุกขึ้น เขาปัดฝุ่นบนบ่าของอีกฝ่ายอย่างเรียบง่าย ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นแค่เรื่องเล่นๆ
“พวกลูกน้องของข้าพวกนี้อาจจะดูโหดร้ายไปบ้าง พวกเขาผ่านอะไรมามากมาย เจ้าคงต้องเข้าใจพวกเขาสักหน่อย แต่จากนี้ไป…”
น้ำเสียงของกิสเลนเปลี่ยนเป็นเย็นชาแม้รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนใบหน้า“เรามาทำตัวให้เข้ากันได้ดีกว่านี้จะดีกว่า”
“ค-ครับ แน่นอนครับ!”
อัศวินรีบตอบรับ เสียงของเขาแฝงความสั่นไหว
คำพูดของกิสเลนมีความหมายชัดเจน—อย่าแม้แต่จะคิดลองดีกับข้าอีกเป็นอันขาด
‘เขาน่าจะเข้าใจสิ่งที่ข้าสื่อ’กิสเลนคิดอย่างพอใจ
