“ข้าล่ะไม่อยากเชื่อเลย! มีรูนสโตนอยู่ในป่าอสูรจริงๆ?”
“ทำไมมันถึงไปอยู่ในป่านั้นได้…?”
หากทั้งหมดนี้เป็นความจริง เรื่องปัญหาที่เรย์โฟลด์ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ในทางกลับกัน พวกเขาอาจต้องยกย่องสิ่งที่กิสเลนทำลงไป
ที่ผ่านมาตระกูลนี้ต้องก้มหัวให้เรย์โฟลด์เสมอ แต่ตอนนี้ความจำเป็นนั้นหมดไปแล้ว
ในขณะที่เหล่าที่ปรึกษากำลังจมอยู่ในความสับสน โฮเมิร์นก็ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้กับอัศวินที่ยืนอยู่ข้างเขา
มันคือคำสั่งให้ไปนำทหารมา
แต่ครั้งนี้… ไม่ใช่เพื่อจับตัวกิสเลน
แผนของโฮเมิร์นคือใช้ความสำเร็จของกิสเลนกับรูนสโตนมาเป็นเครื่องมือบีบอำนาจและอิทธิพลจากเขา
นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญของขุนนางเก๋าเกม ผู้รอดชีวิตจากโลกการเมืองอันแสนอันตราย
แต่ต่อให้เจ้าเล่ห์แค่ไหน ก็ย่อมมีคนที่ก้าวนำไปก่อนเสมอ
เสียงประตูใหญ่ค่อยๆ แย้มเปิด
“อะไรกัน?!”
“ท่านกิสเลน นี่มันหมายความว่ายังไง?”
เหล่าที่ปรึกษาอุทานด้วยความตกใจ เมื่อประตูห้องโถงเปิดออกกว้าง
ด้านนอก ทหารรับจ้างในชุดพร้อมรบยืนเรียงราย พวกเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับจะข่มขวัญทหารที่เฝ้าอยู่
เมื่อเห็นภาพนั้น แรนดอล์ฟก็ไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป มือของเขาเอื้อมไปจับด้ามดาบทันที
แม้ว่าเขาจะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านนอก แต่เขาคิดว่าเป็นเพียงทหารธรรมดา
ไม่เคยเลยที่จะคาดคิดว่า ทหารรับจ้างจำนวนมากเช่นนี้จะรออยู่
