ซวอลเตอร์ที่นั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งประธาน แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเครียดอย่างไม่เคยมีมาก่อน เขาไม่เคยเจอวิกฤตการณ์ที่ร้ายแรงเช่นนี้
“ข้าควรจะทำอย่างไรกับเจ้า…”ซวอลเตอร์พูดขึ้นอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงหนักอึ้งไปด้วยความผิดหวัง
กิสเลนมองไปรอบ ๆ เห็นสีหน้าของเหล่าขุนนางที่เต็มไปด้วยความโกรธและท่าทีสิ้นหวัง เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องเจอปฏิกิริยาแบบนี้
หลังจากความเงียบที่ยาวนาน ในที่สุดซวอลเตอร์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
“นี่เรื่องจริงเหรอ? เจ้าเอาเงินจากเรย์โฟลด์ไปหรือไม่?”
“จริง”กิสเลนตอบตรงไปตรงมา โดยไม่มีท่าทีแม้แต่จะพยายามอธิบายเหตุผล
ซวอลเตอร์กัดฟันแน่นด้วยความผิดหวัง เขารู้สึกถึงน้ำหนักของความดื้อรั้นและการกระทำของลูกชายที่กดทับร่างกายและจิตใจ หากเป็นคนอื่นเขาคงสั่งประหารไปแล้ว
‘ข้าควรเข้มงวดกับเขาตั้งแต่แรก’ซวอลเตอร์ครุ่นคิดถึงความล้มเหลวในฐานะบิดาที่ปล่อยให้สถานการณ์บานปลายถึงเพียงนี้
โฮเมิร์นซึ่งไม่อาจอดทนกับความเงียบได้อีก ตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
“เขาไม่สมควรเป็นทายาทอีกต่อไป! คุกเขาลงและขอชีวิตเสีย!”
แต่กิสเลนกลับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า“เข่าข้าไม่ค่อยดีช่วงนี้ และพูดตามตรง ข้าคิดว่าการกระทำของข้ามันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พวกท่านพยายามชี้ให้เห็น”
ห้องประชุมกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง โฮเมิร์นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาตะโกนลั่น
